De rit omhoog in het tweede halfjaar bracht het merendeel van de grootste Nederlandse private banks niet het beoogde rendementsherstel van hun neutrale beheerportefeuilles. Hoewel sommige banken zich herpakten in het tweede halfjaar, zakten anderen juist verder weg.
Dit blijkt uit het onderzoek van Fondsnieuws onder de vijf grootste private banks van Nederland. Traditiegetrouw voert de redactie dit onderzoek twee keer per jaar uit en zoals altijd konden de resultaten weer op uw ruime belangstelling rekenen.
Hoewel alle banken in absolute zin het jaar positief af wisten te sluiten, slaagde alleen ING erin hun benchmark te verslaan. Vooral kosten, en in sommige gevallen allocatiebeslissingen, drukten op de uiteindelijke relatieve resultaten van de banken.
Nathan Levy, investment manager bij ING, dicht het succes voornamelijk toe aan de verlaging van de overwogen positie in aandelen in februari en de daaropvolgende verhoging naar neutraal in november goed uit.
Timing
Hieruit blijkt maar weer eens het belang van timing, terwijl we natuurlijk allemaal weten dat dit verre van makkelijk is. Renco van Schie, oprichter van Valuedge, omschrijft het echter eenvoudig. Op het moment dat de economie zich straks herstelt, de kranten weer positief nieuws melden, we weer wat onbezorgder naar buiten kunnen. Dán zal Valuedge een groot deel van haar aandelen verkopen. ‘We gaan richting euforie. Dat is altijd het moment waarop je moet oppassen.’
Van Schie verwacht dat de reality check voor de beurs zal komen op het moment waarop alles voor iedereen beter gaat voelen. Hij erkent dat dit tegenstrijdig lijkt, toch relativeert hij dat ook: ‘Het is voor velen ook tegenstrijdig geweest dat de beurzen het zo goed doen terwijl het eigenlijk zo slecht gaat in de wereld.’
De vermogensbeheerder kijkt terug op een goed jaar. Door een groot deel van de aandelen op tijd te verkopen in januari en februari, om tijdens het dieptepunt in maart weer in te stappen, wist Valuedge een bruto jaarrendement van ruim 8 procent voor de neutrale portefeuille te behalen, dit is ruim beter dan de meeste gebalanceerde portefeuilles.
Van Schie blikt terug: ‘Die aankopen hebben we toen best wel moeten verdedigen. Het dieptepunt zou er nog lang niet zijn.’ Het tegendeel bleek echter waar.
Zeepbel
Van dieptepunten naar extreme pieken: Han Dieperink gaat in zijn meest recente bijdrage voor Fondsnieuws op zoek naar de zeepbel.
‘Dagelijks verschijnen er verhalen over de zeepbel op de financiële markten die elk moment doorgeprikt kan worden. Kenmerk van een zeepbel zijn torenhoge waarderingen en dan wordt vooral gewezen op de Amerikaanse aandelenmarkt. De koers/winstverhouding van de Amerikaanse aandelenmarkt nadert het niveau van 2000 en 1929’, opent de kennisexpert zijn artikel.
Hoewel er na deze twee jaren een historische correctie volgde, is het niet 1-2-3 te zeggen dat dit nu ook zal gebeuren. We moeten volgens Dieperink namelijk vooral niet over het hoofd zien dat de tienjaarsrente in de Verenigde Staten in 2000 op 6,6 procent stond, in 1929 op 3,6 procent en nu op 1,1 procent. Of aandelen inderdaad te duur zijn hangt af van de toekomstige kasstromen (winsten), maar ook van de verdisconteringsfactor van die winsten (de rente).
Kortom, het is allemaal relatief; zolang de rente laag blijft en de winsten sterk groeien, vormt de huidige waardering geen enkel obstakel. Dieperink wijst tot slot nog op de waarderingsverschillen zowel binnen Amerikaanse aandelen als daarbuiten. Landen als Japan en het Verenigd Koninkrijk zijn bijvoorbeeld opmerkelijk goedkoop.
‘Bedenk tot slot dat er in het verleden meer geld is verloren met het wachten op het doorprikken van de zeepbel, dan met de daadwerkelijke correctie zelf. Het gaat om de tijd in de markt, niet om het ‘timen’ van de markt’, besluit hij.