‘Ik wilde beroemd worden, omdat ik geliefd wilde zijn. Daarom ging ik daar obsessief achteraan. Shit, dat is nu waarom ik met jou praat.’ Met deze zin geeft Bill Gross, de gevallen “Bond King”, zich bloot in een interview met de Financial Times.
Bill Gross, die gedurende meerdere decennia de wereldwijde obligatiemarkten ‘beheerste’, maar diep viel na zijn ontslag bij het door hem zelf opgerichte Pimco, vertelt in een even onthullend als ontwapenend interview met de FT dat zijn ouders niet ‘geloofden in omhelzen of kussen’.
Het waren liefdeloze ouders, die hem nooit kwamen opzoeken als hij een basketball-wedstrijd speelde, of aan de universiteit studeerde, en zelfs niet toen hij na een zwaar autongeluk in het ziekenhuis belandde. Hij geeft toe dat hij vanwege die moeizame relatie met zijn ouders altijd een hang heeft gehad naar erkenning, dat wil zeggen roem.
Hij vertelt dat hij sollicitanten bij Pimco altijd vroeg wat ze zouden kiezen als de keuze er één zou zijn tussen geld, macht of roem. Hij stelde die vraag omdat hij vindt dat ‘mensen die beroemd willen worden, het meest op zoek zijn naar liefde’.
Gross kwam later in zijn loopbaan tot een nieuw inzicht over zijn persoonlijkheid toen hij het boek ‘The Big Short’ van Michael Lewis las over outsiders in het financiële systeem, zoals de hoofdpersoon Michael Burry, een hedgefondsmanager die later tot de conclusie kwam dat hij leed aan het Asperger-syndroom. Gross las over de symptomen van Burry’s ziekte, zoals angst voor oogcontact, een obsessief karakter en vreemde hobbies. ‘Dat ben ik!’ riep Gross naar eigen zeggen uit toen hij van deze ervaringen kennis nam en ging naar de psychiater.
De FT-journaliste stelt dat de combinatie van verlangen naar roem en het syndroom van Asperger zowel zijn opkomst als zijn ondergang zouden kunnen verklaren. Gross stelt dat hij vanwege zijn Asperger een ‘dominante, boze, rustige en introverte persoon’ was. In 2014 kwam het tot een conflict met zijn co-CEO Mohamed El-Erian, dat de opmaat zou worden naar zijn eigen ondergang.
Gross werd uiteindelijk ontslagen, bij het door hem zelf in de jaren 70 opgezette bedrijf (met 2.000 mrd dollar aan beheerd vermogen). Daarover zegt hij terugkijkend dat hij zeer gefrusteerd en verdrietig was over zijn ontslag. ‘Zoals je hebt kunnen waarnemen, het emotionele in mij zegt me dat mensen niet meer van me houden.’
Luister naar de podcast van FT-journaliste Robin Wigglesworth over het interview met Bill Gross