Sinds de financiële crisis in 2008 bestaat er een brede consensus om het ‘kwartaalkapitalisme’ aan te pakken. Door zich meer op de lange termijn te richten neemt het bedrijfsleven betere investeringsbeslissingen.
Dit komt uiteindelijk ook het rendement voor beleggers ten goede. De druk op beursgenoteerde bedrijven om elke drie maanden betere resultaten te presenteren is de voorbije jaren echter alleen maar verder toegenomen, blijkt uit onderzoek van consultant McKinsey en het Canada Pension Plan Investment Board.
Omdat het onmogelijk is te verwachten dat de verandering van binnenuit komt, moet deze volgens de onderzoekers worden opgelegd door de grote aandeelhouders, zoals pensioenfondsen en beleggingsfondsen.
Onderzoek
Van de 1000 gepolste topbestuurders uit het bedrijfsleven wereldwijd geeft 63 procent aan dat de druk om op de korte termijn goede resultaten te leveren de afgelopen vijf jaar is toegenomen. Vier op de vijf bestuurders zegt zelfs bijzonder veel druk te ervaren om binnen een periode van slechts twee jaar mooie financiële resultaten te presenteren.
En hoewel 44 procent bij het bepalen van hun strategie minder dan drie jaar vooruitkijkt, stelt een overgrote meerderheid dat het gebruik van een langere tijdshorizon een positieve uitwerking zou hebben op de resultaten.
De reden dat men toch vooral gefocust blijft op de korte termijn, wordt toegeschreven aan ‘de financiële markten’. Beleggers, inclusief institutionele aandeelhouders, zijn ongeduldig en verlangen snel goede resultaten. Binnen de raden van bestuur zwicht men vaak voor die druk.
Trend keren
De enigen die volgens de onderzoekers die trend kunnen keren zijn de grote beleggers zoals pensioenfondsen, verzekeraars, ‘sovereign wealth funds’ en beleggingsfondsen.
Vaak strekken hun verplichtingen zich over meerdere generaties uit. Bovendien reikt hun invloed ver. Tegenwoordig hebben ze een belang van 73 procent in de 1000 grootste bedrijven in de Verenigde Staten, tegen 47 procent in 1973. ‘Ze zouden dus zowel de omvang als de tijdshorizon moeten hebben om zich met hun kapitaal op de lange termijn te focussen‘, stelt Dominic Barton, global managing director van McKinsey.
Voor de meeste grote beleggers gaat dit echter niet op. ‘Ze gebruiken korte termijn beleggingsstrategieën die nauwgezet de benchmark indices volgen als de MSCI World Index. En ze laten hun beleggingsadviseurs externe asset managers uitkiezen die veelal op de korte termijn gericht zijn. Om het bot te zeggen, ze gedragen zich niet als eigenaren.’
Vier stappen
Grote beleggers zouden daarom vier stappen moeten zetten. Ten eerste moeten ze hun eigen lange termijn doelstellingen en risicobereidheid definiëren en daar vervolgens ook naar handelen.
Ten tweede moeten ze zich actief opstellen ten aanzien van de bedrijven waarin ze beleggen. ‘Engagement’ en ‘active ownership’ zijn hier de kernbegrippen.
De derde stap is dat beleggers van bedrijven gaan eisen dat ze data verstrekken die hen helpt te analyseren of een bedrijf bezig is waarde toe te voegen voor de lange termijn.
Tot slot moeten er in bestuur van de grote institutionele beleggers competente mensen zitten die zich sterk maken voor een lange termijn visie. Dit moet ook tot uiting komen in het beleid.