Vijf jaar nadat hij gescout werd voor de jeugdopleiding van ADO, kreeg de toen 16-jarige Michael Vakalopoulos de vraag of hij in het Griekse elftal wilde spelen. Het leverde hem een professionele voetbalcarrière op, met werkgevers als ADO, PSV, Vitesse en SC Veendam. Bij Pimco kan de 31-jarige accountmanager nog altijd zijn voetbal-ei kwijt, in het Pimco-voetbalteam dat potjes 5-tegen-5 speelt.
‘Topsporters kunnen de hele dag trainen om maar 1/1000e van een verbetering in hun spel aan te brengen. Al die kleine verbeteringen maken uiteindelijk het verschil tussen succesvol zijn of falen. Die discipline om te blijven leren en jezelf te blijven pushen kan heel belangrijk zijn in de financiële sector. We hebben allemaal wel eens de neiging om tevreden te raken of een beetje lui te worden. Dat is het moment waarop je het van je zelfdiscipline moet hebben.
Ik groeide op in New York, waar sport een belangrijk onderdeel vormt van ieders jeugd. Anders dan in Europa organiseren de scholen zelf sportcompetities en stellen ze teams samen. Ik schreef me in voor zoveel mogelijk verschillende sporten: voetbal, American football, lacrosse, basketbal, tennis, én ik speelde de hele dag met mijn competitieve broers. Al snel merkte ik dat ik een natuurtalent had voor balsporten.
Toen we op mijn 10e naar Nederland verhuisden, mocht ik van mijn ouders één sport kiezen, aangezien ze me niet van wedstrijd naar wedstrijd wilden rijden. Ik koos de sport die bijna iedereen in mijn woonplaats beoefende: voetbal. Een jaar nadat ik lid was geworden bij het lokale voetbalteam, werd ik gescout voor de jeugdopleiding van ADO Den Haag. Als je jong bent, denk je niet te ver vooruit, maar achteraf gezien was dat een groot moment in mijn leven.’
Grieks elftal
‘Ik doorliep de verschillende teams van de academie, kreeg goede reacties van mijn trainers en werd op mijn 14e aanvoerder van mijn team. Toen ik 16 jaar was, ontving mijn club een officiële uitnodiging van de Griekse voetbalbond om mij op te nemen in het nationale jeugdelftal van Griekenland. Ik denk dat ik me toen realiseerde dat ik serieus kon gaan voor een carrière in het voetbal, en ging spelen voor verschillende Nederlandse teams: PSV Eindhoven, Vitesse Arnhem en SC Veendam.
Voetbal was alles voor mij, al vanaf het moment dat ik begon aan de jeugdopleiding bij ADO. Toch dachten mijn ouders daar anders over. Zolang ik goede cijfers haalde, mocht ik blijven voetballen. Ze wilden dat ik altijd de optie had om alsnog direct naar de universiteit te gaan. Intussen trainde ik bijna elke dag, speelde ik ieder weekend een wedstrijd. Er was weinig tijd voor vriendjes maken en andere dingen die kinderen doen in hun tienerjaren.
Uiteindelijk was het een kraakbeenbeschadiging in mijn knie die me deed stoppen. De pijn die ik had in mijn knie, haalde me keer op keer in. Het talent van Messi had ik helaas niet; ik moest harder trainen dan anderen om de top van mijn kunnen te bereiken. Toen ik me realiseerde dat het moeilijk zou worden om mijn lichaam zo ver te pushen als nodig was, besloot ik een nieuwe weg in te slaan. Opgeven was niet makkelijk en het zal waarschijnlijk altijd een gevoelig onderwerp voor me blijven, maar achteraf was stoppen de beste beslissing die ik kon nemen.’
Pimco-voetbalteam
‘Sport vormt nog steeds een groot deel van mijn leven. Hoewel ik door mijn knie niet alle sporten kan doen, heb ik genoeg opties over. Mijn nummer 1 sport blijft verreweg voetbal. We hebben een PIMCO voetbalteam waarmee we 5 tegen 5 spelen, erg leuk. Wel mis ik het opwindende competitiegevoel van het spelen van een wedstrijd waarbij veel op het spel staat en waarbij je móet winnen.
Mijn competitiviteit ben ik daarmee niet verloren, en ik ben ervan overtuigd dat die eigenschap ook belangrijk is in mijn huidige functie als acountmanager. Als jonge voetballer, spelend met ervaren spelers van een hoger niveau, begreep ik al dat “senior” zijn niets te maken heeft met leeftijd, maar wel met ervaring en vaardigheid.
De wil om te winnen, motiveert je om beter te worden. Als je er maar hard genoeg voor werkt, zul je ervaring opdoen en beter worden. Tijdens elke grote of kleine taak, in ieder project in mijn carrière houd ik dat voor ogen. Natuurlijk zul je onderweg een keer verliezen, maar als je vasthoudt aan je pad, zul je uiteindelijk als winnaar uit de bus komen.’
Dit artikel is onderdeel van de Fondsnieuws-zomerserie: sport en beleggen, waarbij oud-topsporters en huidig fanatiek sporters parallellen trekken tussen sport en de beleggingsindustrie. Dit is de derde aflevering. Eerder vertelde Emiel van den Heiligenberg van LGIM over zijn roeicarriere en Tim Soetens van Allianz Global Investors over zijn huidige passie voor triatlons.