Stablecoins zijn niet uit de pers weg te slaan. We overlopen hun voordelen, de gevaren, de eigen lancering van stablecoins, de regulering per land en de eraan verbonden fraude.
De voordelen van stablecoins voor de efficiëntie van financiële markten zijn duidelijk: transacties verlopen vrijwel onmiddellijk (binnen 10 seconden in plaats van tot drie dagen via een bank), de kosten zijn laag en fouten komen nauwelijks voor. Dit alles verloopt echter buiten het banksysteem om, wat het aantrekkelijk maakt voor fraudeurs.
Gevaren
Gevaren zijn er ook. Beoordelingsbureau Fitch wijst op het gevaar dat, mocht een stablecoin omvallen, de uitgever verplicht kan worden zijn dollarreserves te verkopen. Aan het omvallen kunnen verschillende redenen ten grondslag liggen: het niet kunnen handhaven van de koppeling met de dollar, een wankelende organisatie of onvoldoende effectieve dollarreserves. Dit kan leiden tot een verlies aan vertrouwen, wat weer een run op de uitgever tot gevolg kan hebben.
In 2008 kwamen monetaire fondsen in zwaar weer doordat ze te veel risicovol commercieel papier kochten. Lehman Brothers viel om, samen met haar kortetermijnpapier. Paniek brak uit en beleggers verkochten massaal. Dat leidde tot een run op geldmarktfondsen, net als bij een bankrun. De Amerikaanse schatkist en de centrale bank moesten ingrijpen. Vandaag dreigt hetzelfde risico bij stablecoin-tussenpersonen.
De Bank for International Settlements (BIS) toonde de link aan tussen inflows in stablecoin en de vraag naar schatkistpapier, met een duidelijke impact op de rentevoeten ervan. Dat moet centrale banken kopzorgen geven, aangezien het hun monetaire politiek doorkruist. Zorgen hadden ze toch al, en wel vanwege de ‘mist’ rond het soort activa waarin de uitgevers van stablecoins beleggen.
Reglementeringen in opmaak
De eerste reguleringen zijn er. In Japan moet één stablecoin één yen waard zijn, met 50 procent van de reserves in kortlopend staatspapier. Singapore eist dat 100 procent van de reserves belegd is in overheidspapier met een looptijd van minder dan drie maanden. Europa volgt met MiCA: 100 procent in cash of hoogwaardig liquide papier, waarvan minstens 60 procent bij EU-banken moet worden aangehouden. In de VS is sinds 2025 de Genius Act van kracht.
Overal leggen controle-instanties lage-risico-reservevereisten op, maar wat geldt als ‘risicoloos’ verschilt per land. Ook de invoering van consumentenbescherming zoals KYC laat gaten zien in betrouwbaarheid. De transparantie blijft vaag: wie belegt waarin, en voor welk percentage? Denk aan de zaak Circle dat 3,3 miljard dollar investeerde bij Silicon Valley Bank. Professor Portes van de London Business School waarschuwt dat EU-toezichthouders ongewild opdraaien voor risico’s van uitgevers buiten Europa.
Paolo Ardoino, de CEO van Tether, zegt probleemloos aan al de reglementeringen te kunnen voldoen. Maar critici vinden de gestelde eisen te zwak. Ook hekelen ze het gebrek aan depositoverzekering voor de stablecoins. Professor Allen van de University Washington College of Law zegt dat men door de integratie van crypto en traditioneel bankieren slaapwandelend in zijn ongeluk loopt.
Corruptie teelt alom
Rusland promoot ondertussen zijn eigen stablecoin (de A7A5, 1-1 met de roebel en de dollar, ondanks de sancties op de eraan verbonden Promsvyazbank en opererend vanuit Kyrgystan). De man achter het bedrijf was reeds verwikkeld in een bankfraude van 1 Mia dollar.
Een rapport van de VN vermeldt dat in 2024 Tether het geprefereerde middel was bij Aziatische criminele syndicaten. Er is een know-your-customer aanpak met veel mazen in het net. Zo kan uitwisseling tussen Tether en USDC gebeuren via een gecentraliseerd platform waar geen KYC gebeurt.
Veel vragen, weinig concrete antwoorden
Vandaag zitten we duidelijk in een overgangsfase. Zijn gereglementeerde stablecoins op termijn ongevoelig voor fraude, of toch niet? Even betrouwbaar als bankbetalingen, of niet? Worden ze een aanvullend betaalsysteem naast het klassieke, of zullen ze dat verdringen? Standard Chartered voorspelt dat er tegen eind 2028 zo’n 2.000 miljard dollar aan stablecoins in omloop zal zijn (vandaag is dat ongeveer 250 miljard). In mei van dit jaar werd voor 750 miljard dollar aan transacties verwerkt, tegenover 409 miljard een jaar eerder – bijna een verdubbeling. De stablecoin-bal is duidelijk aan het rollen, net als het sneeuwbaleffect. Hopelijk hoeven we binnen enkele jaren niet te spreken over een illusie van stabiliteit.
Jan Vergote is onafhankelijk financieel consultant en analist.