Is het Bill Gross geweest of zijn 13-jarige dochter die de voormalige topman Mohamed El-Erian van Pimco heeft aangezet tot zijn vertrek bij het obligatiehuis?
El-Erian gaat op die vraag niet in detail in, maar zegt in een interview met de Financial Times dat de lijst die zijn dochter aan hem voorlegde van 22 gebeurtenissen waar hij niet aanwezig was, grote indruk op hem maakte. Het ging daarbij onder meer om de eerste schooldag, haar eerste voetbalwedstrijd en haar eerste Halloween parade.
‘Ik heb beloofd dat ik meer tijd met mijn dochter zal doorbrengen en dat doe ik,’ zegt hij in het interview. El-Erian stond tijdens zijn dienstverband bij Pimco dagelijks om half 5 op en kwam pas laat thuis, of helemaal niet - vanwege de vele wereldwijde verplichtingen en dienstreizen.
Hij vertrok 2,5 jaar geleden bij Pimco na een hoogopgelopen conflict met Bill Gross, de mede-oprichter van Pimco. Gross zelf vertrok een half jaar later en eist nu in een juridische procedure 200 miljoen dollar van Pimco, die volgens hem uit was op zijn val.
Zowel El-Erian als Gross hebben sinds het volledig uit de hand gelopen persoonlijke geschil hier inhoudelijk en publiekelijk nooit meer iets over willen zeggen - zelf laat El-Erian in het midden of hij Bill Gross sindsdien nog gesproken heeft.
Anti-establishment
In het interview met de FT zegt El-Erian dat ‘de opkomst van anti-establishment bewegingen en partijen in de VS en Europa één van de meest opvallende ontwikkelingen van dit moment is’. Volgens hem komt dat door een bestuurselite die een economie leidt die weinig groei genereert, maar dat die groei bovendien vooral ten goede komt aan een kleine selecte groep van mensen. Dat is een recept voor volkswoede, stelt El-Erian.
Uit deze volkswoede verklaart hij de opkomst van presidentskandidaat Donald Trump, het referendum om Brexit en de bijna-overwinning van een extreem-rechtse kandidaat voor het presidentschap in Oostenrijk.
El-Erian, die thans adviseur is van Allianz (het moederbedrijf van Pimco) en van president Obama, stelt dat de VS, Japan en de eurozone een einde moeten maken aan hun afhankelijkheid van het stimuleringsbeleid van de centrale banken en dat er nu echt geïnvesteerd moet worden in de reële economie, zoals infrastructuur, en in hervormingen zoals van het belastingstelsel en van de arbeidsmarkt.