Vorig jaar schreef ik een column met de titel: ‘Hoeveel willen wij nog in Amerika investeren?’ Mijn suggestie was: waarschijnlijk minder, vanwege toegenomen politieke en concentratie-risico’s.
Destijds was dat een boude en contraire vraag. Er waren dan ook veel reacties van mensen die dat toch anders zagen. En ja, Amerikaanse bedrijven zijn – of waren – innovatiever en winstgevender dan hun internationale concurrenten. Ook ik moet bekennen dat ik een Amerika-fan ben. Ik heb er twee jaar gewoond, hou erg van de can do-mentaliteit en van het concept van het American Exceptionalism, dat lange tijd tot ijzersterke beursrendementen heeft geleid. Toch zien we fundamentele veranderingen in het land en die kunnen deze leidende positie bedreigen en extra risico’s voor beleggers met zich meebrengen.
Terugkijkend bleek 2025 het jaar waarin Amerikaanse aandelen voor het eerst in tijden achterbleven bij de rest van de wereld. Meerdere organisaties waar ik werkzaam ben, hebben vorig jaar al stappen genomen om het hoge concentratierisico in hun aandelenportefeuilles te mitigeren: de Verenigde Staten maken 70 procent uit van de wereldaandelenbenchmark! Hierbinnen is er bovendien een sterke concentratie in grote IT-bedrijven. Om concentratierisico’s te mitigeren is het daarom niet onlogisch om deze exposures te beperken. Wij zien dan ook meer investeerders, onder wie particulieren en een aantal Scandinavische pensioenfondsen, die hun investeringen in de VS terugbrengen. Dat gezegd hebbende, buitenlandse investeringen in Amerikaanse effecten zijn nog positief, wat de zwakte van de dollar in 2025 nog opmerkelijker maakt.
Dat leidt tot de terechte vervolgvraag die mensen me stellen: ‘Wat doen we met de dollar?’ De dollar daalde het afgelopen jaar, tot de aanval op Iran, ongeveer met 10 procent in waarde (handelsgewogen, nog sterker ten opzichte van de euro). Wij zagen een opmerkelijke ontkoppeling tussen de dollar en de onderliggende fundamentals. Sterke Amerikaanse werkgelegenheidscijfers leiden meestal tot een sterkere dollar, want dergelijke cijfers indiceren een aantrekkende economie, hogere inflatie en rentes. Maar die correlatie is niet meer een gegeven, zo bleek onder andere uit de verrassend sterke payroll-cijfers van februari dit jaar. Markten hadden er blijkbaar geen vertrouwen meer in dat de Fed voldoende onafhankelijk is om ‘objectief’ monetair beleid te voeren. Door de politieke druk op de Fed is de centrale bank zijn geloofwaardigheid aan het verliezen. Dit is funest in een financieel systeem waar het vertrouwen in centrale banken cruciaal is. In de markt wordt gesproken van ‘the diminishing role of rate differentials’, lees: het is de politiek die bepaalt.
De valuta die de laatste tijd vooral sterker zijn geworden, zijn de Australische en Nieuw-Zeelandse dollar, die profiteren van de diversificatiepogingen van beleggers om hun Amerikaanse dollar-posities te verlagen, vanwege zorgen over de volatiliteit van beleid in de VS en de stijgende Amerikaanse overheidsschuld.
Vooruitkijkend is het de vraag of de dollar zijn positie als reservevaluta zal behouden. Noch de euro, noch de Chinese renminbi kunnen op korte termijn die rol overnemen. Wij blijven dus voorlopig sterk afhankelijk van zowel de dollar als de Amerikaanse aandelenmarkten. En we zien recentelijk wel de dollar opveren na de escalatie van oorlog in het Midden-Oosten, de dollar wordt dus momenteel weer als een vluchthaven in moeilijke tijden gezien. Dat benadrukt de immers hoge volatiliteit.
De vraag voor de belegger is hoe deze afhankelijkheden en risico’s zo goed mogelijk te mitigeren zijn. Naast het verlagen van de weging van Amerikaanse aandelen naar bijvoorbeeld 50 procent, wat nog steeds hoog is, ligt het voor de hand om ook de valutarisico’s voor een deel af te dekken. De meeste pensioenfondsen hebben de dollar historisch slechts gedeeltelijk afgedekt, omdat een gedeeltelijke open exposure ook diversificatie in de portefeuille biedt, en de kosten van afdekking van de dollar hoog waren. Bij de overgang naar het nieuwe pensioenstelsel overwegen pensioenfondsen om hun valutadekking te verlagen. Gezien de toegenomen risico’s lijkt het voor de hand liggend om niet minder, maar mogelijk juist meer afdekking van de dollarrisico’s te overwegen.
Bij de ‘Eindejaarsgedachten’ van Investment Officer, wenste ik me onder andere een 2026 zonder telkens krankzinnig nieuws… Prompt daarna werd de Venezolaanse president Maduro van zijn bed gelicht en laaide de ‘Groenland-kwestie’ in alle hevigheid weer op, waardoor dit snel een ijdele wens bleek. Wij leven dus voorlopig nog in ‘interessante tijden’ met extra risico’s, en daar zullen we ons toe moeten verhouden.
Anne Gram is onafhankelijke deskundige en lid/adviseur van pensioenfondsbesturen, beleggingscommissies en raden van toezicht.