Diversificatie is een van de hoekstenen van het moderne beleggingsbeleid. Wanneer je een portefeuille maakt met meerdere aandelen, dan neemt het risico snel af.
Dat komt doordat aandelen onderling niet perfect gecorreleerd zijn en daardoor neemt het risico af wanneer je meer aandelen in portefeuille neemt. Met enkele eenvoudige berekeningen is aan te tonen dat dit inderdaad werkt.
Een geschikte bron hiervoor is de dataset van Dimson, Marsh & Staunton die voor ontwikkelde landen een lange reeks met aandelenrendementen heeft gemaakt. Deze reeks gaat terug tot 1900 en is een poging om een representatieve rendementsreeks te maken over de tijd dat dergelijke indices nog niet beschikbaar waren.
Als je bijvoorbeeld de standaarddeviatie van hun wereldaandelenindex berekent, dan is die in de orde van grote van 18 procent, terwijl de individuele landen in deze index een standaarddeviatie van gemiddeld 22 procent hebben.
Niet spectaculair
Dit is op zich een mooie maar niet een spectaculaire daling van het risico. Hoe kan het dat je met zoveel meer aandelen toch maar een beperkte daling van het risico krijgt?
Dit verschijnsel wordt al duidelijk wanneer je naar de correlatie tussen Amerikaanse versus Europese aandelenrendementen kijkt. Deze correlatie ligt hoger dan 70 procent, hetgeen al een indicatie is van beperkte diversificatiemogelijkheden.
In het management van een beleggingsfonds betekent dit dat het eigenlijk niet per se nodig is om alle mogelijke aandelen in het fonds op te nemen. Een beperkte, maar goedgekozen selectie is dan van belang.
Onderzoek heeft al eens laten zien dat een focus van actieve managers op een beperkte set, zoals een specifieke sector, een beter uitgangspunt is voor het behalen van outperformance.
Willekeurig gekozen
Bovendien zijn er andere diversificatiestrategieën beschikbaar. In plaats van het kopen van een traditionele marktindex is het veel effectiever om een willekeurig gekozen verzameling aandelen te kopen.
Immers, een marktindex is gesorteerd en gewogen met marktkapitalisaties, en dat is een zeer specifieke selectie van aandelen. Fama en French laten met hun driefactormodel zien dat exposure op de omvang van een onderneming een systematische risicofactor is.
Derhalve heeft een portefeuille van zeg 50 largecaps door de hogere onderlinge correlaties tussen de aandelen een lager diversificatiepotentieel dan een portefeuille met willekeurig gekozen 24 largecaps en 25 smallcaps.
Hele markt open
Hier ligt nog een hele markt open voor de etf-industrie. Wat te denken van het Global Diversification Top 100 Random Select Fund? Het mooie van zo’n product is dat de verschillende aanbieders hetzelfde product kunnen aanbieden, terwijl de onderliggende portefeuille naar aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid verschilt.
De aap van Malkiel die met dartpijltjes op de financiële pagina’s mikt. Voor het China Diversification Random Select Fund roepen we natuurlijk de hulp in van onze nieuwe pandaberen. Met een jaarlijkse beheerfee van 1 miljoen euro niet de goedkoopste beheerders.
Auke Plantinga is universitair hoofddocent aan de faculteit economie en bedrijfskunde van de Rijksuniversiteit Groningen. Deze column staat in het Fondsnieuws-magazine dat op 25 november verschijnt.