De manager van een cashrijke werkmaatschappij, onderdeel van een groot bedrijf, heeft zo zijn eigen ideeën. Voor een verdere uitbreiding van zijn bedrijf wil hij de rijk gevulde bankrekening aanwenden om een paar leuke projecten erbij te doen.
Het maakt hem niets uit dat hij onderdeel is van een grote multinational die bij de banken zwaar in het krijt staat. Terwijl het hoofdkantoor in gevecht is met zijn bankiers, de rentelast tot aan de lippen is gestegen, acquireert en spendeert de werkmaatschappij er vrolijk op los.
Het hoofdkantoor heeft verbazingwekkend genoeg niets te zeggen over de onafhankelijke dochter. Ik hoor u al denken; maar dat kan toch niet?
Verantwoord management?
Moeten die overtollige liquiditeiten niet gewoon afgestort worden bij het hoofdkantoor zodat men daar minder leent? Hoe kan het toch dat de werkmaatschappij zo onafhankelijk kan zijn met de besteding van haar surplus aan liquide middelen? Is hier wel sprake van een verantwoord management?
We hebben het hier natuurlijk niet over een bedrijf, maar over de overheid. Hoe zit het nu toch met de besteding van de opbrengst (7,3 miljard euro) van de verkoop van Essent?
Even de letterlijke tekst van een persbericht: ‘Provinciale Staten geven de kaders aan voor besteding van de opbrengst. Een deel van de opbrengst zal worden vastgezet ter compensatie van het dividend in Essent, een ander deel is beschikbaar voor investeringen.’
Pragmatische veranderingen
Tijd voor wat bestuurlijke, pragmatische veranderingen. Heren, gewoon uw geld in Den Haag afstorten en een budget inleveren voor uw gewenste plannen. Den Haag opent wel een rekening-courant, zodat u te allen tijde uw directe rekeningen kunt betalen.
Voor de grote bedragen moet u toch echt langs de pinautomaat in Den Haag. Per slot van rekening is ons land toch niets anders dan een goed geleid bedrijf? Waar we prioriteiten zetten, budgetteren voor de centen die we uit kunnen geven?
Bepalen we niet samen waar we die ‘duurzame’investeringen dan wel of niet gaan doen? Heren uit Overijssel, kan het niet zijn dat deze centen in een andere provincie veel harder nodig zijn?
Stijf van de angst
Ik hoor berichten dat de provincies stijf van angst zijn dat Icesave 2 om de hoek ligt en advies bij vermogensbeheerders en consultants inwinnen. Ideeën als dertig jaar wegzetten, zodat we er niet kunnen aankomen (ja, ja) leefden en werden op tijd verijdeld.
Ze doen mij de haren te berge rijzen! Moet Den Haag niet ingrijpen? Waarom leent ons land nu 7,3 miljard euro te veel? Wat staat er nog meer voor dertig jaar vast en klotst renteloos rond, verstopt in provinciale of gemeentelijke potjes voor ‘onvoorzien’?
Willen de provincies de misgelopen dividendinkomsten van Essent gecompenseerd zien, dan moeten ze gewoon betere plannen dan anderen indienen in Den Haag. Prioriteiten stellen, cash in een potje, rentelast voor Nederland lager, beleggingsrisico verminderen door centraal kennis te poolen. Klinkt logisch, hè?
Gregor Witteveen is ceo van Keijser Capital.