De Europese financiële markten blijven zeer volatiel. Actieve beleggers hebben grote moeite om greep te krijgen op deze stemmingswisselingen, die meestal niet door onderliggende fundamentals maar door de politieke besluitvorming worden veroorzaakt.
Een van de opmerkelijkste kenmerken van de huidige crisis is het feit dat obligatiebeleggers meer ‘eurostress’ lijken te verdisconteren dan aandelenbeleggers. Is dat terecht?
De Europese aandelenmarkten konden in oktober hoop putten uit een mogelijke oplossing voor de eurocrisis en uit beter dan verwachte cijfers in de VS, wat tot een zeer goede maand leidde.
Behoedzaam
Tegelijkertijd echter bleef de rente op Zuid-Europese staatsobligaties hardnekkig hoog, een teken dat obligatiebeleggers relatief behoedzaam blijven.
Dit verschil in gedrag heeft vreemde gevolgen. De rente op staatsobligaties is in het zuiden van Europa tot 6 procent (of meer) gestegen, terwijl de obligatierente in de noordelijke landen tot 2 procent gedaald is.
Maar toch presteren de zuidelijke aandelenmarkten dit jaar niet slechter dan de noordelijke – met uitzondering van Griekenland. Dat gebrek aan onderscheid door aandelenbeleggers is weliswaar begrijpelijk voor echt internationale ondernemingen, maar voor binnenlands georiënteerde bedrijven is het minder logisch.
Ter illustratie: een Duits of Nederlands telecombedrijf biedt beleggers momenteel een dividendrendement dat viermaal hoger is dan de Duitse of Nederlandse obligatierente. Een Italiaans of Spaans telecombedrijf daarentegen keert een dividendrendement uit dat slechts marginaal hoger is dan de rente op staatsobligaties van deze landen.
Opmerkelijk
Dat is opmerkelijk te noemen, zelfs als rekening wordt gehouden met de Latijns-Amerikaaanse activiteiten van laatstgenoemden. Eenzelfde vergelijking tussen noord en zuid kan gemaakt worden voor nutsbedrijven en andere binnenlandse aandelen, met een vergelijkbaar resultaat. Met andere woorden: noordelijke beleggers lijken voor het risico op aandelen beter beloond te worden dan zuidelijke beleggers, althans in vergelijking met hun lokale staatsobligaties.
Welke les kunnen beleggers hieruit trekken?
Kijkend naar Europa lijkt het ons dat de eurozone alleen kan overleven als de obligatierente in landen als Italië en Spanje op of onder het huidige niveau blijft. Een veel hoger niveau gedurende langere tijd kunnen deze landen eenvoudigweg niet aan.
Staatsobligaties
Daarom worden de staatsobligaties van deze landen – voor wie gelooft in een toekomst voor de eurozone – zo langzamerhand een interessante belegging, zeker in verhouding met hun eigen aandelenmarkten. Omgekeerd geldt dat de noordelijke aandelenmarkten relatief aantrekkelijk zijn, ervan uitgaande dat we slechts een milde recessie zullen ondervinden.
Wat betreft de wereld als geheel lijken staatsobligaties niet bijzonder aantrekkelijk te zijn, zelfs als we ervan uitgaan dat de rente nog lange tijd laag blijft. Beleggers zullen daarom op zoek blijven gaan naar hogere rendementen.
Op dit moment zien wij meer waarde in bedrijfsobligaties en in obligaties van opkomende markten dan in de internationale aandelenmarkten.
Ad van Tiggelen is senior strateeg van ING Investment Management.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.