In iedere crisisperiode blijft een groeicyclus zichtbaar. Het is duidelijk dat het groeitempo in de huidige wereld niet snel weer hoge niveaus gaat bereiken. De bankencrisis en de Eurozoneproblemen zullen voorlopig hun tol blijven vragen.
Maar in een lage, niet erg spannende groeiomgeving, zullen er toch ook momenten zijn waarop de economische groei toeneemt. Momenteel lijken we op zo’n punt aanbeland.
Voor beleggers is het lastig om de trade-off te maken, tussen structurele zwakte en cyclisch optimisme. In de opkomende wereld is dit nu de grote uitdaging: hoe wegen we de zorgen over de structurele neergang van de groei in China, het verslechterde economisch beleid in landen als Zuid-Afrika, India en Brazilië, en de opdroging van kapitaalstromen naar emerging markets, ten opzichte van de toenemende bewijzen van een cyclische bodem in China en de meeste andere opkomende landen?
Economische groeivertraging China
Een van de belangrijkste redenen voor het achterblijven van emerging markets de afgelopen twee jaar was de teruggang van economische groei in China. Er zijn goede argumenten voor de visie dat groei in China de komende vijf jaar verder zal vertragen tot een niveau van zo’n 5 procent.
Maar als in de komende kwartalen de groeivoet tijdelijk wat zal stijgen, als gevolg van overheidsstimuleringen en een licht herstel in wereldhandelsgroei, dan zal dat ongetwijfeld een positief effect hebben op groeiverwachtingen elders in de opkomende wereld. Moeten we dan het thema van de structurele groeivertraging in China nog wel aandacht geven?
Underperformance
Een cyclisch herstel in China verlaagt de kans op een aanhoudende underperformance van opkomende markten. Maar als het herstel maar beperkt is en slechts een paar kwartalen aanhoudt, zal het slechts voor een korte opleving kunnen zorgen. Pas als we een duidelijk herstel zien in kapitaalstromen en als we het investeringsklimaat zien verbeteren in een aantal belangrijke landen, hebben emerging markets weer een kans om hun outperformance ten opzichte van ontwikkelde markten te hervatten.
De crisissituatie in Zuid-Afrika de laatste weken moge een waarschuwing zijn. Het land was kwetsbaar geworden na jaren van verslechterend economisch beleid en stijgende tekorten op de lopende rekening en de staatsbegroting. Na een golf van stakingen en escalerende arbeidsonrust was er weinig nodig om paniek te zaaien bij beleggers.
Maar de valuta en aandelenmarkt waren nooit zo snel in waarde gedaald als het plaatje van kapitaalstromen naar opkomende markten beter was geweest. Landen die hun zaken niet op orde hebben, lopen in de huidige omgeving een groot risico. Institutionele beleggers en andere kapitaalverschaffers aan overheden of bedrijven in opkomende markten zijn momenteel zeer selectief. Het blijft oppassen met emerging markets, zelfs als de groei iets aantrekt.