Ditmaal is beleggen eens gemakkelijk. Zo kunnen we althans de vooruitzichten van de meeste analisten voor kwalitatief hoogwaardige staatsobligaties interpreteren.
Velen menen dat de huidige tienjaarsrente in de VS en de kern van de eurozone onhoudbaar laag is en verwachten daarom dat 2013 voor beleggers in langlopende staatsobligaties een verloren jaar wordt. Is het echt zo simpel?
Laten we eerlijk zijn: het is een mathematische zekerheid dat aan de lange periode van prachtige rendementen op staatsobligaties een einde is gekomen. De lange rente zou onder het niveau van 1 procent moeten dalen om er opnieuw een goed jaar uit te persen.
Dit gezegd hebbende, denk ik echter dat de vrees of verwachting dat we de komende jaren weer tienjaarsrentes van 3 tot 4 procent gaan zien prematuur is. Het is waarschijnlijker dat de rente in de kernlanden voorlopig op of iets boven de huidige lage niveaus zal blijven. Waarom?
Kunstmatig laag
In de eerste plaats ben ik het niet eens met de opvatting dat de obligatierente door de centrale banken “kunstmatig” laag wordt gehouden. Deze banken mochten willen dat ze de financiële markten zo gemakkelijk konden beïnvloeden.
Als de geschiedenis iets aantoont, is het dat manipulatie van valuta’s of van de tienjaarsrente gedurende een langere periode vrijwel onmogelijk is, tenzij ondersteund door de economische fundamenten.
QE
Natuurlijk hebben centrale banken met hun QE programma’s de markten beïnvloed. Maar dit beleid was slechts in beperkte mate gericht op de aankoop van langlopende obligaties, en dan ook nog alleen in de Angelsaksische wereld, en niet in de kern van de eurozone.
Een ander argument voor hogere rentes is de vrees voor oplopende inflatie. Consensusramingen van economen voor de inflatie in ontwikkelde economieën zijn echter juist lager voor 2013 (1,7 procent) dan voor 2012 (2 procent).
Dit lijkt me terecht, aangezien kerninflatie voornamelijk wordt bepaald door loongroei. Met een werkloosheid die nog steeds hoog is, en zelfs een historische aanzet tot discussies over loonverlagingen in bepaalde sectoren, zal de loonkostenontwikkeling voorlopig zeer gematigd zijn.
Te diep in de schulden
En, last but not least, onze wereld zit eenvoudigweg nog te diep in de schulden om klaar te zijn voor hogere rentes. Veel mensen realiseren zich niet dat het huidige niveau van de totale schuld (van overheden, bedrijven, consumenten en banken) in de ontwikkelde wereld ongeveer 350 procent van het BBP bedraagt.
In de late jaren negentig was dit nog 250 procent en aan het begin van de jaren tachtig ‘slechts’ 150 procent. Als de obligatierentes nu belangrijk zouden stijgen, zou het huidige schuldenniveau onbetaalbaar worden, met alle gevolgen van dien.
Natuurlijk kan er een tijd komen dat de rentes weer duidelijk gaan oplopen, maar dat zullen we in 2013 en zelfs in 2014 naar alle waarschijnlijkheid nog niet zien.
Ad van Tiggelen is senior strateeg van ING Investment Management.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.