In de financiële markten was het begin van 2013 er een van uitersten. Enerzijds was het beleggersoptimisme hoog en de aandelenvolatiliteit laag, wat erop wijst dat men weinig risico’s zien.
Anderzijds stonden de valutamarkten in brand en werd de ‘crisis’ weer breed uitgemeten in de media. Hoe kan dat? Zijn de problemen inderdaad opgelost? Of hebben beleggers zich in slaap laten sussen?
Centrale banken
In 2012 hebben centrale banken wereldwijd het risico op een systeemcrisis sterk teruggedrongen. De meest agressieve onder hen hebben zelfs een zekere mate van groei weten te bewerkstelligen. Intussen hebben beleggers kennelijk zo lang naar het slaapliedje van de draaiende geldpersen geluisterd dat ze nog maar weinig risico’s zien.
‘Gelukkig’ hebben we de media om ons eraan te herinneren dat Europa zich nog steeds in een crisis bevindt. Voor de media is goed nieuws geen nieuws, zoals ik door de jaren heen heb gemerkt wanneer mijn columns verschenen.
Negatieve berichtgeving
Columns met een sombere toon werden namelijk het meest enthousiast onthaald. Het consumentenvertrouwen lijdt wellicht onder die negatieve berichtgeving, maar beleggers trekken zich daar minder van aan. Die kijken over de grenzen van Europa heen naar de wereldeconomie en naar de acties van de grote centrale banken.
Hoe cruciaal deze acties zijn, werd weer eens duidelijk in januari. Na de succesvolle stabilisatieoperatie van de afgelopen jaren is de blik nu weer stevig gericht op groei. En het vergroten van de uitvoer door een depreciatie van de munt wordt gezien als de snelste route naar groei.
Geldpers
In januari verloor de Japanse yen bijna 9 procent ten opzichte van de euro! Het pond sterling verloor 6 procent en de Amerikaanse dollar 3 procent. Dat is voornamelijk gebeurd omdat de centrale banken van deze landen de geldpers veel harder laten draaien dan de ECB.
Voor Japan vormt dit een duidelijke breuk met het verleden, in een laatste poging om de deflatoire spiraal te doorbreken waar het land al zo lang onder gebukt gaat. Als deze trend zich doorzet kan de ECB zich op een gegeven moment gedwongen zien om de rente nog verder te verlagen en/of minder conservatief met de geldpers om te springen.
Wat betekent dit?
Wat betekent dit voor beleggers? In de eerste plaats zal de korte rente in de eurozone zeer laag blijven en misschien zelfs nog verder dalen. In de tweede plaats is de waarderingssteun voor aandelen door de krachtige rally enigszins afgebrokkeld, zeker in de VS. Een verdere stijging zal mogelijk moeizamer verlopen, mede gezien de bescheiden winstvooruitzichten.
En ten derde kan geconstateerd worden dat financiële markten nog steeds in belangrijke mate beïnvloed worden door acties van centrale banken. In dat kader zou Japan wel eens voor het populairste ‘slaapliedje’ van 2013 kunnen zorgen.
Ad van Tiggelen is senior strateeg van ING Investment Management.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.