Er is veel kritiek op de kredietbeoordelaars (rating agencies). In een avondkrant beschreef een columnist dat kredietoordelen voor landen weinig voorspellende waarde hebben en dat markten en beoordeelaars elkaar volgen bij een verslechtering van kredietoordelen.
Toch doen de rating agencies voor bedrijfsobligaties hun werk best fatsoenlijk. Ze hebben een robuuste methodologie om de kwaliteit van obligaties te beoordelen. Beleggers verwerken informatie meestal wel sneller maar veranderen vaker van mening.
De kredietcrisis begon op de markt voor hypotheken in de Verenigde Staten. Voor de crisis werden pakketjes met hypotheken van de ene bank aan de andere verkocht op basis van een te hoge kredietwaardigheidsbeoordeling van de rating agencies.
Bij het verstrekken van deze ratings (een rapportcijfer voor de kredietwaardigheid ) zijn grote fouten gemaakt. Deze kwamen aan het licht toen de huizenmarkt in Amerika heel fors onderuit ging. De veel hoger dan verwachte verliezen op hypotheekportefeuilles hebben terecht geleid tot een verlies van een deel van de reputatie van de beoordelaars.
Bedrijfsobligaties
Voor bedrijfsobligaties liggen de feiten heel anders. De beoordelaars bestaan al erg lang. Moody’s is opgericht in 1909 en Standard & Poor’s kent een historie die teruggaat naar 1860.
Beide bedrijven begonnen met het bestuderen van de kredietwaardigheid van Amerikaanse spoorwegbedrijven en zijn in de loop der jaren kredietscores gaan geven aan zeer veel bedrijven, waarmee ze terecht behoorlijk wat reputatie hebben opgebouwd.
Er worden redelijk robuuste criteria gehanteerd. De kredietwaardigheid van bedrijven wordt globaal op twee onderdelen beoordeeld. Ten eerste neemt men het bedrijfsprofiel in ogenschouw, waarbij er gekeken wordt naar de winstgevendheid van de sector, de grootte van het bedrijf en de stabiliteit van de inkomsten.
Daarnaast is er een beschouwing van de financiële weerbaarheid op basis van onder andere de hoeveelheid schuld die een bedrijf heeft in relatie tot de balans, de winstgevendheid en de hoeveelheid kasgeld die jaarlijks gegenereerd wordt.
Failissementen
De beoordelaars houden ook bij of het aantal faillissementen door de tijd stabiel blijft voor bedrijven met hetzelfde kredietoordeel. En dat aantal blijkt door de jaren heen redelijk stabiel. Het is wel zo dat de risicopremie voor bedrijven op de financiële markten sneller verandert dan de rating.
Een bond is snel verkocht, terwijl het een tijd duurt voordat een kredietcomité een rating verandert. Maar dit is ook het gevolg van de keuze om niet na elk kwartaalcijfer de rating aan te passen, maar enige stabiliteit in de rating te houden.
Mijn conclusie is dat kredietbeoordelaars best goed werk leveren. Ze kunnen redelijk goed het kredietrisico inschatten en volgen niet blind de markten. Ze vervullen een belangrijke rol door informatie over de kredietwaardigheid van bedrijven naar de samenleving te brengen en te veel achterdocht is misplaatst.
J.F. Slijkerman is belegger high yield obligaties bij Aegon Asset Management.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen