Veel beleggers stellen zich vandaag de vraag welke actie ze moeten ondernemen tijdens het Midden-Oostenconflict. Wat is een verstandige strategie gezien de oorlog, de stijgende energieprijzen en de dreiging van stagflatie?
Vóór de oorlog (januari-februari) waren de economische data relatief goed. Het laatste kwartaal van vorig jaar bracht wat mist in de cijfers, maar het aantal nieuwe jobs (178.000) en een iets lagere werkloosheid (4,3 procent) schepte de verwachting dat in maart een herstel zou volgen. S&P500-bedrijven stelden hun winstverwachtingen recent zelfs licht opwaarts bij, ondanks de energiecrisis.
Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn: de trend gaat eerder richting een zachtere arbeidsmarkt met lagere loongroei en de vraag hangt boven de markt of de hogere olieprijzen zullen doorsijpelen in de kerninflatie of dat niet doen.
De onderliggende fundamenten zijn vandaag dus niet uniform negatief. De olieprijs schommelt tussen 100 en 110 dollar per vat, wat gecorrigeerd voor inflatie en groei absoluut niet te vergelijken valt met de prijsniveaus van de jaren zeventig. De termijnprijzen stabiliseren rond 80 à 95 dollar, wat impliceert dat de markt een zekere normalisering verwacht.
Wat als de oorlog aanhoudt?
a. Enige nuchterheid de komende maanden is nodig want de situatie is precair
De Straat van Hormuz blijft vrijwel gesloten en een escalatie zal zeker leiden tot een langdurige energiecrisis. Het aantal verstoringen van de toeleveringsketen (denk aan grondstoffen allerhande en voedsel) zal fors stijgen en het algemeen prijsniveau de hoogte in duwen. Stagflatie – hogere inflatie gecombineerd met stagnerende groei – is dan een zeer plausibel scenario, waaronder zowel obligaties als aandelen zullen leiden.
b. Vanuit een langetermijnperspectief biedt iedere crisis zekere opportuniteiten
Hierbij denk ik in het bijzonder aan het Europese continent. Onze energieafhankelijkheid onderstreept de noodzaak van zelfvoorziening en duurzame oplossingen. De oorlog versnelt die structurele trends. Periodes van geopolitieke stress genereren vaak de voedingsbodem voor innovaties die jaren later rendement genereren. Denk hierbij aan logistiek, hernieuwbare energie en AI-gestuurde energieplanning. Next Energy is er een mooi voorbeeld van. Het bedrijf heeft een duidelijk doel voor ogen: huishoudens, commerciële gebouwen en openbare infrastructuren helpen besparen op hun energiekosten.
c. Wie schrik heeft, belegt gespreid
Ik verwijs met plezier naar de recente Yale-formule voor beleggen in aandelen. Tot de leeftijd van 55 jaar is een portie aandelen van 70 procent te verantwoorden. Professor Schoors houdt in zijn recente boek (Alles wordt anders… en beter) een warm pleidooi voor de veerkracht van Europa. De aandelenbelegger vindt hier een ruim scala van thema’s: circulaire economie en product als een dienst, strategische autonomie (bijvoorbeeld via de EU Chips Act), de Carbon Border Protection (groene chemie en staal, maar evengoed hernieuwbare energie), groene kredietverleners… Beleggers met visie zouden (gespreid) moeten instappen in dit soort van ‘transitie-aandelen’.
De Europese beurs noteert amper boven zijn mediaan gemiddelde (16) en kent een winstgroei rond 12 procent. Sinds begin 2024 zien we een forse stijging van het aantal leningen aan gezinnen en bedrijven. De loongroei blijft met 2 procent redelijk, de werkloosheid beperkt (6,5 procent) en de fiscale steun vanuit de EU-herstelfondsen ondersteunt onze Europese economie. Kleine ondernemingen (smallcaps) noteren onder hun mediaan gemiddelde.
Hoe concreet te handelen?
Voor ongeruste beleggers grijp ik steeds terug naar het boek van Jack Brennan (Straight talk on investing – What you need to know). Het geeft een blauwdruk voor succesvol beleggen. En is wat mij betreft een must read voor iedere beleggingsadviseur. Beleggen is immers aanzienlijk eenvoudiger dan we denken. Het vereist geen genialiteit maar een goed beleggingsplan met helder gedefinieerde doelen en de daarmee gepaarde horizon, gevolgd door structurele discipline.
Belangrijk daarbij is om kennis rond inflatie over te brengen aan de cliënt, aangezien het iedereen dag aan het geld op het spaarboekje vreet. De tijd van 1,5 à 2 procent inflatie van de laatste dertig jaar ligt achter ons: de globalisatie met de Chinese goedkope importprijzen is voorbij. Enorme investeringen komen eraan. Een inflatiecijfer richting 2,5 à 3 procent lijkt me meer het nieuwe normaal. Ik word hierin gevolgd door professor Koen Schoors, ook hij schrijft over potentieel 3 procent inflatie.
Cliënten zullen moeten beseffen dat hun 1000 euro spaargeld vandaag op het spaarboekje na 25 jaar meer dan de helft van haar koopkracht kwijt is, aangezien het iedere dag aan het geld op het spaarboekje vreet. Niet-beleggen geeft hen vandaag misschien gemoedsrust maar maakt hen op termijn heel wat armer.
Jan Vergote is onafhankelijk financieel consultant en analist.