U zult inmiddels wellicht gehoord hebben dat Moody’s, de Oeso of de Verenigde Naties voorspellen dat we in 2050 allemaal met looprekjes rondlopen en de rijen voor het bejaardentehuis tot over de grens reiken.
Daarnaast mogen we de komende paar jaar naast Duitsland, Italië en Japan, tien nieuwe landen begroeten met meer dan 20 procent van de bevolking boven de 65 jaar.
U zult gelezen hebben dat deze vergrijzing van de samenleving een groot probleem voor de overheid vormt en dat deze demografische ontwikkeling vergaande gevolgen zal hebben voor de economie, de groei en de werkgelegenheid.
Verder zullen pensioenfondsen u wellicht verteld hebben dat de manier waarop we voor onze oudedagsvoorziening moeten gaan zorgen, veel onzekerheid en gevaren met zich mee gaat brengen. Misschien heeft u ook gelezen dat migratie ook geen oplossing is en dat ze in opkomende landen nog allemaal veel jonger zijn.
Fiere zestigers
Dit op in u laten werkend, besluit u dan toch maar even wat frisse lucht te gaan halen; zuurstof voor de grijze cellen. Eenmaal op straat rijdt een fiere zestiger u van de sokken op een elektrische licht-geassisteerde fiets, en in de gracht wordt een roeiboot met machtige slagen voortbewogen door vier grijze dames in trainingspak.
Op het terras om de hoek zit niemand, behalve een bejaard stel dat uitgebreid zit te flirten. Als vergrijzing zo erg is, waarom hebben die ‘oudjes’ dan allemaal zo’n lol?
Zorgen om niks
Ik denk dat de wereld zich zorgen maakt om niets en dat het allemaal wel meevalt met die vergrijzing. Alle voorspellingen kijken naar de Old-Age Dependency Ratio (OADR). Simpel gezegd hoeveel 65-plussers zijn er onder de bevolking.
Maar volgens mij is die 65 jaar niet meer relevant. 65-plussers zijn niet ‘dependent’, maar leveren vaak een positieve bijdrage aan de economie. Ze werken langer. En zelfs onbetaald werk als vrijwilliger levert een positieve bijdrage aan de economie.
Als ze niet werken, zijn er een behoorlijk aantal dat gewoon inkomstenbelasting betaalt over het genoten inkomen uit pensioen- of spaarpot. Maar nog veel belangrijker: omdat we langer leven, worden we jonger. Vijf-enzestig is het nieuwe vijftig!
In de laatste jaren van ons leven hebben we de meeste hulp nodig. Van familie, gezondheidszorg en de overheid. Dus eigenlijk moet je niet kijken naar hoeveel mensen er ouder zijn dan 65, maar hoeveel mensen in die afhankelijkheidsperiode zitten en hoeveel mensen voor die zorg ‘zorgdragen’.
En wat blijkt? Volgens onderzoek van de professoren Spijker en MacInnis (2013) aan de Universiteit van Edinburgh is dit bovengenoemde percentage al tientallen jaren dalende. De visie van beide heren is redelijk revolutionair en ik kan iedereen aanraden om hun oorspronkelijke onderzoek te lezen.
Spijker en MacInnis hebben namelijk de Real Elderly Dependency Ratio (REDR) uitgevonden; een ratio van hoeveel mensen nog vijftien jaar of minder aan levensverwachting hebben en dat vergeleken met het totaal aantal werkende mensen, ongeacht hun leeftijd.
Er is nog steeds een probleem in Japan en Rusland, maar feit blijft voor de meeste ontwikkelde landen dat we steeds jonger worden, omdat we ouder worden. Het probleem van de vergrijzing bestaat dus niet.
Jeroen WIlbrink werkt op de afdeling integrated client solutions van NN Investment partners.
Deze column is gepubliceerd in het Fondsnieuws-magazine De wereld op een kruispunt dat op 21 september is verschenen.