U weet wellicht dat de financiële sector onderhevig is aan behoorlijk wat veranderingen op het gebied van wet- en regelgeving. Diverse Europese organisaties houden zich bezig met het opstellen van nieuwe richtlijnen, kaders en voorschriften die ervoor moeten zorgen dat een nieuwe financiële crisis ons bespaard blijft.
Een belangrijk punt van de voorgenomen transparantie betreft de openbaarheid van de kostenstructuur van beleggingsproducten. In het verleden hadden we de TER, de Total Expense Ratio, maar om dit nog verder aan te scherpen is de TCO in het leven geroepen, de Total Cost of Ownership.
Ondanks dat deze maatstaf nog niet definitief vastgesteld is wordt hiermee wel een poging gedaan om alle kostencomponenten transparant te maken. Het verschil zit hem vooral in de kosten die binnen het fonds gemaakt worden, ook wel de indirecte kosten genoemd: de transactiekosten wanneer de samenstelling gewijzigd wordt, de herwegingskosten, dividendlekkage en eventuele inkomsten uit effectenuitleentransacties.
Al met al is het de bedoeling dat de TCO een betere indicatie geeft van de totale kosten die een belegger betaalt voor het product dat hij in bezit heeft.
Consultatieronde Esma
Nu heeft de Europese beurswaakhond Esma onlangs een consultatieronde gehouden over haar voorstellen omtrent de herziene Europese Mifid-richtlijn (Mifid II). Uit de reacties van de verschillende belanghebbenden viel mij vooral de discussie op over de eindverantwoordelijkheid voor de TCO richting eindklant.
De NVB, de Nederlandse Vereniging van Banken, heeft aangegeven ‘niet verantwoordelijk te willen zijn voor onduidelijkheid in de kosten van een product als de ‘maker’ daarover onduidelijk is.’ Banken zouden in dat geval dergelijke informatie niet aan de klant hoeven te geven.
Mij verbaast die reactie nogal.
In de bres springen
Aan de ene kant begrijp ik dat het lastig is een TCO te berekenen als de onderliggende productaanbieder geen volledige inzage in de kosten geeft. Maar juist nu, in een tijd waarin het belang van de klant voorop zou moeten staan, had ik wat meer weerbaarheid van de banken verwacht. Banken zouden juist voor hun klanten in de bres moeten springen en een TCO verplicht moeten stellen bij de aanbieders waar ze hun producten inkopen.
In het kader van de zorgplicht kunnen banken, als een van de belangrijkste distributiekanalen, juist het verschil maken. Dat de NVB hier haar verantwoordelijkheid meteen maar afschuift vind ik dan ook erg jammer. Als zij aangeven alleen producten te willen verkopen met een transparante kostenstructuur, zal er een duidelijk signaal uitgaan naar die aanbieders die hun zaakjes niet op orde hebben.
Er zijn waarschijnlijk genoeg aanbieders die wel met een duidelijk kostenverhaal kunnen komen als de TCO definitief is vastgesteld. Aanbieders zonder TCO zouden wat mij betreft dan ook niet door banken gefaciliteerd moeten worden, maar juist op hun verantwoordelijkheid moeten worden gewezen. Via marktwerking kunnen juist de leden van de NVB dat op een natuurlijke manier afdwingen.
Martijn Rozemuller is managing director en oprichter van Think ETF’s.
Meer achtergronden op Fondsnieuws:
‘Marktreacties zeer negatief op Mifid II’