Een van de belangrijkste argumenten voor indexbeleggen is de moeilijkheidsgraad van het stock picken. De kans dat een actief beleggingsfonds het beter doet dat de brede marktindex is, zo is uit een aantal onderzoeken gebleken, ongeveer 20 procent.
Daarbij is het ook nog eens moeilijk om nou net het juiste beleggingsfonds te selecteren, omdat dat ook per jaar verschilt.
Het verbaasde mij dan ook niet dat steeds meer actief geleide beleggingsfondsen overgaan tot het min of meer passief beleggen. Omdat ik uit eigen ervaring weet hoe moeilijk het is om altijd maar weer de brede markt te verslaan.
Vraag aan het begin van het jaar alle beschikbare beursgoeroes welke aandelen, sectoren of regio’s het goed gaan doen dat jaar en je krijgt evenzoveel verschillende antwoorden. En als iedereen wel hetzelfde antwoord geeft, gaat het soms volledig de ander kant op.
Een oud, naar verluidt Deens gezegde luidt: ‘Voorspellen is moeilijk, vooral als het om de toekomst gaat.’
Indexhuggers aanpakken
Hier moest ik aan denken toen ik onlangs las dat de Europese toezichthouder Esma de actieve beleggingsfondsen die te dicht op de index zitten, wil aanpakken. In Denemarken heeft de toezichthouder al een onderzoek ingesteld waaruit bleek dat veel actieve beleggingsfondsen simpelweg dicht bij de index blijven, en de Esma is erg geïnteresseerd in dat onderzoek en wil dit in heel Europa uitvoeren.
Nu is het op zich niet onverstandig van die beleggingsfondsen om de brede markt te volgen, en vooral in een stijgende markt is het erg moeilijk de markt te outperformen. Ik kan me er dus ook alles bij voorstellen dat de actieve managers de laatste jaren comfortabel leunen op een brede index, in plaats van het risico te lopen net het verkeerde aandeel te selecteren.
Tot zover is er dus niet zoveel aan de hand. Het probleem dat de toezichthouder aan de kaak wil stellen is dat beleggers een verkeerd beeld wordt geschetst van de beleggingen die met hun geld worden gedaan. Door vooraf een actief beleid, met bijbehorende kosten, te beloven, maar een passief beleid uit te voeren betalen beleggers gewoon te veel aan kosten. Punt.
Taxi of de trein?
Het is alsof u een taxi belt voor een ritje naar Schiphol maar na betaling door de chauffeur op de trein wordt gezet, ‘omdat dat nou eenmaal sneller is’.
Het is natuurlijk wel verstandig van die taxichauffeur om u op te trein te zetten. Hij zou alleen zo sportief moeten zijn het tarief aan te passen aan de werkelijke kosten. Dat geldt ook voor de indexhuggers. Op zich maken ze een verstandige keuze, maar de kosten die zij doorberekenen aan hun beleggers zullen dan ook aangepast moeten worden. Beleggers worden hier onterecht belast met kosten die nooit gemaakt worden en hadden, als zij dit vooraf hadden geweten, ongetwijfeld een andere keuze gemaakt uit het aanbod van beleggingsfondsen en ETFs.
Transparantie
En zo kom ik weer bij mijn oude stokpaardje uit van transparantie. Het blijft ontzettend belangrijk dat beleggers vooraf goed worden voorgelicht over het product dat zij kopen. Als zij graag wat meer willen betalen voor een kans de index te verslaan, dan kan dat. Maar als hen die kans ontnomen wordt en de fondsmanager halverwege het spel de spelregels verandert, zijn ze gewoonweg verkeerd voorgelicht. En dat is een kwalijke zaak.
Martijn Rozemuller is managing director en oprichter van Think ETF’s.