Wij leven in een andere wereld dan voor de crisis. Een nieuwe economische realiteit, die zich het best laat beschrijven als de ‘New Normal’. Althans, dat is wat een schare invloedrijke marktvorsers ons wil doen geloven.
De term is inmiddels zo ingeburgerd bij beleggers dat gek genoeg niemand schijnt te twijfelen aan de merites ervan.
In de New Normal zal de economische groei in de westerse wereld voor een lange periode niet meer dan 1 à 2 procent kunnen bedragen. De belangrijkste reden van deze lage groei is de veronderstelling dat burgers, bedrijven én overheden een langdurig proces van ‘deleveraging’ moeten doormaken, alvorens de groei weer hoger kan uitpakken.
Deflatoire scenario
In dit (deflatoire) scenario moeten aandelen worden gemeden en zullen vastrentende waarden floreren. So far so good, aandelen kwakkelen al maanden en obligaties breken record na record. Hiermee lijkt het bewijs geleverd. Of kan er sprake zijn van een self-fulfilling prophecy?
Het gemak waarmee we een zogenaamde nieuwe economische realiteit accepteren is verbazingwekkend. Overheden, centrale bankiers en economische denktanks zoals de OESO hebben de grootst mogelijke moeite om de economische groei voor dít jaar correct in te schatten.
Hoe kan iemand dan weten dat voor vele jaren de groei in de westerse wereld niet hoger zal zijn dan 2 procent
Ironisch genoeg heeft de New Normal veel overeenkomsten met de in de jaren ’90 van de vorige eeuw gebezigde term New Economy. Toen ging men ervan uit dat door snelle technologische ontwikkelingen de productiviteit kon blijven stijgen en dit zou de economie in een staat van permanente groei brengen. De inflatie zou laag blijven en het zou definitief over zijn met de Boom en Bust cyclussen.
Hé, permanente groei, lage inflatie? Die langdurige 1 à 2 procent groei in de New Normal lijkt toch behoorlijk permanent. Lage inflatie en lage, maar constante groei wordt nu negatief uitgelegd en in de New Economy juist positief.
New Economy
U weet hoe de New Economy eindigde met een knal. Daarna begon de cyclus weer van voor af aan. Ook dit keer zal het wel anders verlopen dan de geplande lage groei voor vele jaren.
Er zijn inmiddels aardig wat landen in de westerse wereld die zich niet zo nauw aan de definitie houden. Zo groeit Duitsland naar verwachting dit jaar met 3 procent en is de inflatie in het Verenigd Koninkrijk dik boven de 3%. Hoezo lage groei en lage inflatie?
Boom en Bust of, zoals u wilt, de varkenscyclus, is de kern van economische activiteit. Na elke neergang volgt een opgang. Na het leeglopen van elke bubbel volgt steevast een volgende bubbel. Zo ook nu: de overtuiging van het bestaan van de New Normal doet beleggers massaal vluchten in ‘veilige’ staatsleningen.
En zoals iedere keer wordt de nieuwe bubbel mogelijk gemaakt door de Pavlov reactie van onze beleidsmakers. De ernstige vraaguitval in 2008 als gevolg van de financiële crisis heeft de korte rentes snel richting het nulpunt gedrukt. Precies zoals in de periode na het uiteenspatten van de dotcombubbel. Dit keer werd er met kwantitatieve verruiming echter nog een schepje bovenop gedaan.
Accomoderende beleid
Dit extreem accomoderende, of liever gezegd stimulerende, monetaire beleid zorgt voor een enorme beschikbare liquiditeit. Terwijl het de bedoeling is dat deze liquiditeit zijn weg vind naar de echte economie, wordt in werkelijkheid de ruimte gegeven voor een nieuwe asset bubbel.
Deze bubbel zal niet zo snel plaatsvinden in de huizenmarkt of de aandelenmarkt. De wonden zijn nog te vers op die markten. Neem dan de obligatiemarkt, die is recent niet aan de beurt geweest voor bubbelvorming.
Maar deze keer is het anders, toch? Er is werkelijk niets nieuws onder de zon.
Dit artikel is geschreven op persoonlijke titel door Prosper van Zanten, Sales Director Benelux van de Britse vermogensbeheerder Threadneedle.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.