Ik stel mezelf wel eens de vraag, vooral dezer dagen: waarom vergeten we in te instappen?
- Open deur: laag kopen…
Terwijl de tweede ronde in de kredietcrisis vrolijk rondraast, kijken we met z’n allen al ruim een maand naar absolute afbraakprijzen van aandelen. De geschiedenis leert dat een periode van uitzonderlijke koopjes maar een korte tijd aanhoudt. Slechts enkele ‘waaghalzen’ profiteren optimaal. Veelgehoord argument is dat het toch onmogelijk is om de exacte bodem te bepalen.
Dat mag dan zo zijn, maar deze periode kan ook gebruikt worden om gestaffeld wat inkopen te doen. Had het in 2003 werkelijk uitgemaakt of je een Europees, Wereldwijd of Aziatisch beleggingsfonds kocht op de bodem in maart of net twee maanden daarvoor? Degene die te vroeg hadden ingekocht zouden in eerste instantie een gevoel van cognitieve dissonantie hebben ervaren. Nog geen jaar later zouden deze early believers al een forse winst in de boeken hebben. Momenteel zijn institutionele beleggers al volop bezig om inkopen te doen. De open deur van beleggen is immers even simpel als moeilijk: je moet laag kopen en hoog verkopen.
Wat is dan laag? Ik zou denken dat een discount van 50 procent op een nieuw Hugo Boss overhemd of een IPod de meesten van ons ook niet zomaar aan ons voorbij laten gaan. Dit ongeacht of je aan het eind van je salaris zit met nog een stukje maand te gaan. Veel Westerse beurzen noteren al verliezen van rond de 30 procent, terwijl Chinese en Indiase indices met gemak de -50 procent halen. Wat wilt u nog meer; min 80 procent?
- Het kan lager
De hoop op nog lagere koersen houdt beleggers kennelijk nog steeds aan de zijlijn. Maar wees gewaarschuwd: beleggers die het onderste uit de kan willen, moeten misschien straks bereid zijn om 20 procent meer te betalen of helemaal niet mee te doen. De laatste categorie kan genoegen nemen met de ‘aantrekkelijke’ vergoeding op spaarrekeningen en deposito’s, die met name buitenlandse banken aanbieden.
Pas na een lange periode van stijgende aandelenkoersen zullen deze ‘risicomijdende’ beleggers hun spaarrekening weer verruilen voor aandelenfondsen. Waarschijnlijk om dan geconfronteerd te worden met een nieuwe crisis die de zuurverdiende en over een lange tijd opgebouwde ‘hoge’ spaarente in enkele maanden als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Dan is er nog niet eens rekening gehouden met het uithollingeffect door aanhoudende inflatie. Helaas het trieste lot van veel doe-het-zelf beleggers.
- Verstandiger
Economen denken dat we aan de vooravond staan van een lange periode van hoge(re) inflatie en dus hoge(re) rentestanden. Inflatie, mits niet excessief, hoeft in eerste instantie niet slecht te zijn voor aandelenfondsen. Sterker, een beginnende loon-prijsspriraal kan zelfs ronduit positief uitpakken voor bedrijven. Het lijkt verstandiger om juist nu in aandelen te beleggen en pas na verloop van tijd te kiezen voor een veilige spaarrekening.
Als straks de eerste dertig procent binnen is, kan altijd nog worden geprofiteerd van een spaarrekening, waarvan de rentevergoeding tegen die tijd naar alle waarschijnlijkheid nog hoger zijn. Pas op het moment dat de rente weer gaat dalen kunnen termijndeposito’s en obligaties worden overwogen.
- Neuro-economie
In FD Persoonlijk stond laatst een artikel waarin Arno Riedl, econoom aan de universiteit van Maastricht en Peter Bossaerts, expert op het gebied van neuro-finance, uiteenzetten wat er in de hersenen gebeurt als mensen financiële beslissingen nemen. Interessant fenomeen is het zogenaamde reciprook gedrag – de mate waarin mensen reageren op het gedrag van anderen. Het blijkt bijvoorbeeld dat mensen liever kiezen voor een inkomen van €70K als mensen in hun directe omgeving €60K verdienen, dan een inkomen van €90K als de directe omgeving €120K verdient. Dat verklaart mogelijk waarom beleggers liever de AEX kopen op 550 wanneer beleggers over elkaar heen buitelen om aandelen te kopen, dan op 400 wanneer niemand ze meer wil hebben.
- Recessie: waar dan?
Dat de wereldeconomie een flinke groeivertraging doormaakt mag duidelijk zijn, maar een recessie kunnen we dit niet noemen. Het IMF gaat er in juni nog vanuit dat de Verenigde Staten in 2008 niet in een recessie zullen geraken en in 2009 met een verwachte 2% zullen groeien. De flexibiliteit van de Amerikaanse economie en de lage dollar zouden nog voor positieve verassingen kunnen zorgen. De Duitse groei is sinds de hereniging niet meer zo hoog geweest en terug in eigen land krijg ik nu niet bepaald het gevoel van een recessie. Er is krapte op de arbeidsmarkt, de lonen stijgen en de economie groeit.
Tot slot het Verre Oosten. In China, de belangrijkste groeimotor van de regio, groeit de economie nog steeds met 10% per jaar: Steady as She Goes. Toegegeven, de door extreme speculatie en onervarenheid van Chinese beleggers opgedreven koersen zijn hard gecorrigeerd. De economie blijft echter in een oververmoeibaar tempo groeien. China zal nog decennia lang een belangrjik beleggingsthema blijven. Laten we niet vergeten dat de omvang van de Chinese economie vergelijkbaar is met die van Italië.
Er is dus nog een lange weg omhoog om de Chinese economie enigszins in verhouding tot de grootte van de bevolking te brengen. De huidige koersen kunnen interessant zijn voor mensen die de eerste Chinese rit hebben gemist. Tijd voor een China fondsje?
- De bel
Wij kunnen natuurlijk niet voorbij gaan aan al het negatieve nieuws dat we het afgelopen jaar hebben moeten verwerken. Enorme afschrijvingen, het droogvallen van complete markten, torenhoge olieprijs, afnemende groei en ook nog eens inflatie! Er is hierover al veel geschreven en we zullen ongetwijfeld nog veel meer schokken te verwerken krijgen. De ontwikkelingen op de beurzen gaat echter niet één-op-één met de newsflow. Markten overdrijven altijd en kijken ook altijd vooruit. Het belangrijkste nu is dat het risico’s op een totale ineenstorting van het financiele systeem is afgewend.
Wellicht dat we binnen tien jaar een nieuwe serieuze weer systeemtest te verduren krijgen. Dat betekent niet dat we in de tussentijd geen geld kunnen verdienen. Zoals de legendarische Sir John Templeton al zei: Stijgende markten worden geboren uit pessimisme, gedijen op scepsis, worden volwassen door optimisme en gaan ten onder aan euforie.
De afgelopen 15 jaar heb ik bijna twee volledige economische cycli en meerdere – in hevigheid verschillende – economische crises voorbij zien komen. De huidige groeivetraging zou ik kwalificeren als een forse mid-cycle correctie en een uitstekend koopmoment om met de laatste en meest aggressieve fase van economische expansie mee te doen. We kunnen de komende jaren nog een Grand Final op de aandelenmarkten verwachten.
Beleggers klagen graag dat er nooit een belletje gaat wanneer een bodem is bereikt. Vanaf deze plek steek ik graag mijn nek uit om aan de bel te trekken. Ik zal over een jaar of 2 - 3 proberen ook te bellen voor de top.
Dit artikel is geschreven op persoonlijke titel door Prosper van Zanten, Sales Director Benelux van de Britse vermogensbeheerder Threadneedle