Mijn zoontje van vier voetbalt graag in de tuin. Hij vindt het prachtig. Zijn oudste zusje doet graag mee. Zoals elk voetballertje weet, is het uit den boze de bal met de handen op te pakken. Zij kan het niet laten, maar het spelletje wordt steeds vervelender als we haar de regels niet blijven uitleggen.
Level playing field, is een prachtige Engelse term voor gelijk speelveld. Er wordt vaak naar verwezen de laatste tijd in het debat over kickbacks, ETFs en fondsen. Het past in de huidige tijdgeest en is naar mijn mening onontkoombaar. Daarbij gaat het vooral, maar niet alleen, om transparantie van kosten van financiële producten die aangeboden woorden door intermediairs, zoals banken en adviseurs.
Het distributiemodel van beleggingsproducten staat, op zijn zachtst gezegd, onder druk. Dat neemt niet weg dat naar mijn mening voor distributie betaald moet worden. Kwalitatief goede distributie, met of zonder advies, heeft een prijs.
Maar distributie door middel van (onzichtbare) kickbacks heeft intransparante kenmerken. Je krijgt als distributeur de schijn tegen zou je kunnen zeggen.
Soms lees ik verbaasde reacties over de nadruk op kosten; maar hoewel rendement zeker zo belangrijk is, zijn kosten goed voorspelbaar en rendementen minder.
Reacties als ‘je vraagt de bakker toch ook niet naar de kostprijs van zijn brood’ houden de discussie wel levend. Echter, financiële producten en adviezen kunnen grote consequenties voor iemands financiëlel huishouden hebben.
Ja, brood of geen brood ook, hoor ik u al denken, maar u begrijpt wat ik bedoel, hoop ik. Daarom begrijp ik het streven van de AFM naar meer transparantie heel goed.
Kritische lezers onder u die denken dat ik hier op indirecte wijze een pleidooi schrijf voor indextrackers moet ik teleurstellen. Ik weet uit ervaring, en kan dat gelukkig van heel dichtbij met eigen ogen zien, dat er gelukkig nog steeds goed presterende actief beheerde beleggingsproducten zijn.
Zelfs na kosten en gecorrigeerd voor het zogenaamde actieve risico. Dat laatste is niet onbelangrijk, kijkend naar criteria als het zogenaamde ‘active share’.
Uiteindelijk is de kunst te komen tot een goed gebalanceerde beleggingsportefeuille die bestaat uit actieve en passieve instrumenten. Klantspecifieke eisen zullen de verhouding tussen deze instrumenten in een portefeuille voornamelijk gaan bepalen, verwacht ik.
Tot slot, alle veranderingen bieden kansen, dus ook deze. Zo zal ook de discussie over pensioenuitkeringen u niet zijn ontgaan; het is niet meer vanzelfsprekend dat een pensioenfonds straks voldoende uitkeringen heeft – die vanzelfsprekendheid is er trouwens nooit geweest.
Hetzelfde geldt voor inflatiecorrectie. Dat betekent dat veel Nederlanders ‘vroeger dan later’ zelf moeten gaan beleggen. Hoogwaardig advies zal daarbij nodig zijn. Dat biedt kansen voor intermediairs!
Deze column is op persoonlijke titel geschreven door Roel Thijssen, managing director bij BlackRock en hoofd iShares Benelux.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.