Julius Baer heeft de niet-Amerikaanse vermogensbeheeractiviteiten van Merrill Lynch overgenomen. Julius Baer voegt hierdoor 40 procent toe aan haar vermogen en doorbreekt zo in een klap de grens van 200 miljard dollar, dat volgens de bank het minimum is om rendabel te zijn.
De overname staat niet op zich want in deze markt is sprake van een heuse consolidatieslag. De meeste overnames worden, net als bovenstaande, niet uit weelde geboren. De markt voor vermogensbeheer bevindt zich namelijk in zwaar weer. Dit deel van Merrill Lynch is verlieslatend. Ook Van Lanschot laat weer slechte cijfers zien.
De overnameprijzen liggen dan ook beduidend lager dan in de gouden jaren negentig. Toen werd makkelijk 3 tot 5 procent betaald over het vermogen onder beheer.
Julius Baer betaalde ‘slechts’ 1,5 procent. Ondanks de lage overnameprijs daalde de koers van Julius Baer op de dag van de bekendmaking. Beleggers schrokken van de additionele kosten die Julius Baer denkt te moeten maken om de integratie soepel te laten verlopen en teams te behouden om zo de uitloop van cliënten te beperken.
Zelf verantwoordelijk
De sector is mijns inziens zelf verantwoordelijk voor de mineur. Aan de dienst vermogensbeheer werd altijd dik verdiend. In een veranderende wereld hielden financiële partijen vast aan hun gedateerd (verdien)model.
De noodzaak om te innoveren ontbrak. Het belang van de cliënt stond niet voorop maar door gebrek aan transparantie wist hij dit niet. Het ging prima zo.
Maar toezichthouders grepen keihard in met nieuwe wet- en regelgeving. Kickbacks op beleggingsfondsen en transacties worden verboden waardoor het verdienmodel van de sector onder druk staat.
Kosten besparen
Kosten besparen is een oplossing om de winst op peil te houden. Julius Baer wil dit realiseren door de backoffices te integreren. Dat zal helpen, maar bij vermogensbeheer zijn de lonen van accountmanagers de belangrijkste kostenpost.
Zij zouden wellicht wel het dubbel aantal accounts per persoon moeten gaan beheren. Maar dat is onmogelijk in de huidige vorm van dienstverlening waarbij ze hun cliënten een paar keer per jaar zien.
Automatisering
Een oplossing is het model van Ohpen waarbij het persoonlijke contact wordt vermeden. Door vergaande automatisering zijn hun kosten per cliënt veel lager dan bij de traditionele beheerders. Ohpen denkt dat de nieuwe generatie rijken geen behoefte heeft aan dat persoonlijke contact.
Voor een klein deel van de markt zal dit zeker zo zijn maar het sleutelwoord van vermogensbeheer is vertrouwen. Hiervoor is persoonlijk contact een vereiste. De cliënt wil de beheerder in de ogen kijken of het vermogen nog in goede handen is.
Dé oplossing zal mijn inziens in het midden liggen. Online inzicht in portefeuilles, facetimen met de beheerder en innovaties als online seminars zullen het tijdrovende cliëntencontact efficiënter maken zonder dat het persoonlijke gevoel wordt aangetast.
Rogier Rake is partner van IBS Asset Management.
De informatie in deze column dient niet te worden opgevat als beleggingsadvies, beleggingsaanbeveling, aanbod of uitnodiging om effecten te kopen, te verkopen of anderszins te verhandelen.