De status van de eurozone als safe haven staat ter discussie. Dit is een van de redenen voor Achmea Investment Management (Achmea IM) om pensioenfondsen te adviseren om het valutarisico op de Amerikaanse dollar minder af te dekken.
Onder normale marktomstandigheden wordt valutarisico beschouwd als onbeloond risico. Tegenover dit risico staat doorgaans geen extra rendement. Pensioenfondsen wordt daarom geadviseerd dit risico af te dekken. Achmea IM adviseert voor het vastrentende waarden deel van de portefeuille doorgaans volledige afdekking van dit risico en voor het aandelengedeelte een afdekking voor 75 procent.
Er is momenteel echter geen sprake van normale marktomstandigheden en Achmea IM adviseert daarom de valutahedge op aandelen terug te brengen naar 50 procent. Bij de vastrentende waarden ligt dit anders. Maurice Geraets (foto), senior investment strategist bij Achmea IM, legt uit dat blootstelling aan het valutarisico in het geval van vastrentende waarden de karakteristieken van de onderliggende beleggingen aantast. ‘Bij dit deel van de portefeuille wordt valutarisico al snel te dominant ten opzichte van de onderliggende vastrentende belegging.’
Negatieve correlatie aandelen en dollar
Aandelen zijn zelf al een stuk volatieler. En er speelt nog een andere reden volgens Geraets: ‘Bij de dollar zagen we bij de afgelopen crisis bovendien dat de dollar en de aandelenbeurzen negatief gecorreleerd zijn. De dollar werd juist sterker toen de beurzen omlaag gingen. Het terugbrengen van de valutahedge heeft hier dus juist een diversificatie-effect.’
Volgens Achmea IM moeten we de eurozone niet langer zonder meer als safe haven beschouwen. Het is geen optimaal valutagebied door de grote economische verschillen tussen landen en de fundamenten van de unie zijn wankel. Verdere integratie is nodig, maar verloopt zeer traag.
‘Er worden wel stappen gezet met bijvoorbeeld die bankenunie, maar met de situatie in Italië zie je toch ook dat dit ook steeds lastiger wordt’, aldus Geraets. Italië belandde in de tweede helft van 2018 in een recessie. De combinatie van een staatsschuld van meer dan 130 procent en een lage economische groei maakt het land kwetsbaar.
Op de lange termijn onhoudbaar
Op de echt lange termijn acht Geraets de muntunie in deze vorm onhoudbaar. Toch denkt hij ook dat het nog best een tijdje kan doormodderen: ‘We zien in de afgelopen periode dat er diverse lapmiddelen uit de kast worden getrokken, neem het ECB-beleid. Telkens kleine stapjes die net genoeg zijn om te voorkomen dat het helemaal misgaat.’
Een ander punt is het renteverschil tussen de VS en de eurozone. Dit verschil is in 20 jaar tijd niet zo groot geweest als nu en zorgt ervoor dat het afdekken van de dollar duur is.
‘We denken dat dit verschil nog wel een tijd aanhoudt en dat is ook in lijn met wat financiële markten momenteel inprijzen. De ECB is bovendien zeer beperkt qua mogelijkheden voor het verhogen van de rente. Hoewel de noordelijke landen misschien wel een hogere rente aankunnen, moet de centrale bank toch rekening houden met zwakke schakel Italië’, aldus Geraets.