Hoogleraar Roelof Salomons pleitte in zijn oratie afgelopen week voor actieve beleggingskeuzes. Peter Nethe, CIO Quant-Capital Asset Management, is het daarmee hartgrondig eens, maar heeft ook kritiek.
‘De vragen en conclusies die hieraan worden gekoppeld behoeven op zijn minst wat kritische kanttekeningen en commentaar’, zegt hij in een reactie.
De vragen die worden geponeerd zijn: Wat als alle beleggers zich volledig zullen gaan richten op het volgen van indices? En: Beleg je dan enkel en alleen op basis van een spreadsheet?
‘Wanneer men zich realiseert hoeveel beleggers er zich wereldwijd op financiële markten begeven en hoeveel deelindices er inmiddels op deelsegmenten van markten gecreëerd zijn, dan kan het niet anders, dan dat men doorslaat in theoretische gedachtes. Immers, wat is de kans dat honderden miljoenen beleggers, tegelijkertijd, in dezelfde verhouding, zich richten op deze honderden deelindices? De vraag stellen is hem beantwoorden: deze kans is te verwaarlozen.’
Paradox
Daarbij wordt volgens de CIO van de vermogensbeheerder impliciet verwezen naar een aloude paradox in de beleggingsliteratuur. ‘Als iedere belegger blind de index volgt, dan zouden er geen beleggingsanalisten en -strategen meer nodig zijn, die naar de fundamentals kijken en daarmee de meest zuivere rol van kapitaalverschaffer van risicodragend kapitaal vervullen. Dat is natuurlijk nooit het geval: individuele analisten en strategen zijn altijd nodig om “mispricing” op fonds- en marktniveau te constateren en deze weg te arbitreren middels hun aanbevelingen. Daarmee maken zij als collectief de markt efficiënt, maar maken zij zichzelf tegelijkertijd overbodig. Zie hier de paradox.’
Maar niet alleen partijen uit de financiële economie hebben hier een rol te vervullen, zegt Nethe. Ook partijen uit de reële economie hebben hier een allocerende werking van schaarse alternatief aanwendbare middelen. ‘Niemand zal ontkennen dat private equity, hedgefondse of single family offices zomaar een bedrijf van de beurs kunnen halen. VNU en ABN-Amro dienen hier slechts als voorbeeld. De “market for corporate control” is nimmer dood, alle beschermingsconstructies ten spijt.’
Spreadsheet
Hoe het beleggen op basis van een spreadsheet te duiden in relatie tot indextrackers? Nethe stelt op dit vlak een een praktiserend “early adaptor” te zijn. ‘ETF’s zijn in essentie niets anders dan “rule-based” beleggingsstrategieën, waarbij uiteenlopende aanbieders, empirisch bewezen factoren op financiële markten trachten te isoleren, opdat deze effectief en efficiënt gespeeld kunnen worden. Als niet voorspellende quant, beschouwd ik ETF’s als individuele aandelen met specifieke risico-rendementseigenschappen, die als flexibele bouwstenen op portefeuilleniveau ingezet kunnen worden. Het betreft hier het alloceren van klantspecifieke risico-budgetten middels ETF’s.’
Deze spreadsheets gaan dus niet over marktwaarde-gewogen index beleggen, zo benadrukt hij, ‘maar over het juist weg van deze vorm, diversifiëren van klantspecifieke risicobudgetten, over uiteenlopende beleggingscategorieën, regio’s, sectoren, beleggingsstijlen, factoren en niet-marktwaardegewogen beleggingsstrategieën. Kortom, slimme diversificatie tegen uiterst lage kosten, die actieve managers kritisch doen laten nadenken over hun huidige business-modellen.’