De financiële markten breken zich het hoofd over twee verschijnselen die ze amper kunnen verklaren: de dalende dollar en de volatiliteit op de obligatiemarkten. BlackRock en Deutsche Asset Management laten er hun licht over schijnen.
Vooral de daling van de dollar, die nu op het laagste punt staat in drie jaar, heeft de markt compleet verrast.
BlackRock stelt dat het moeilijk is de beweging van de dollar te duiden, omdat er zoveel invloeden zijn. Aanvankelijk werd gedacht dat de spread tussen Amerikaanse en Europese rente de dollar zou ondersteunen, maar de dollar gleed juist verder weg (zie attachment).
BlackRock verklaart dat uit de toegenomen risicobereidheid onder beleggers. De dollar wordt verkocht om meer exposure te krijgen naar opkomende markten en om een hoger rendement te boeken op de wereldwijde aandelenmarkten.
De correctie van de afgelopen dagen zou tot een rebalancing van dollar-exposure (hebben) kunnen leiden, maar BlackRock is daarover terughoudend, omdat de rendementen elders in de wereld nog altijd aantrekkelijk zijn. Wel wordt er rekening mee gehouden dat dollarreserves worden gerepatriëerd naar de VS, zoals president Trump aan Amerikaanse bedrijven als Google, Facebook en Apple heeft voorgesteld. Maar het effect daarvan zal beperkt zijn, omdat deze kasreserves veelal al in dollar werden aangehouden, aldus de wereldwijde strateeg van BlackRock, Richard Turnhill.
Ook voor wat betreft de obligatiemarkten staat de wereld op zijn kop, stelt Deutsche Asset Management in een marktvisie: de volatiliteit op de markt voor staatsobligaties van opkomende landen is lager dan die van veilige havens zoals de Duitse Bunds of de Amerikaanse Treasuries.
Volatiliteit
Volatiliteit is voor veel beleggers een belangrijke maatstaf als ze risico’s vergelijken met verwachte rendementen. Over het algemeen geldt: hogere rendementen gaan gepaard met meer risico, zoals bijvoorbeeld een hogere volatiliteit. De koersen van obligaties met een lange looptijd hebben vaker te maken met schommelingen dan obligaties die eerder aflopen, schrijft Deutsche AM.
In combinatie met de termijnpremie, is dat de belangrijkste reden dat papier met een langere looptijd een hogere yield heeft dan een korter lopende obligatie van dezelfde emittent.
En dat geldt ook voor staatsobligaties van Duitsland en de VS, de zogenoemde ‘veilige havens’. Maar als je de koersvolatiliteit van de Bunds en Treasuries afzet tegen vergelijkbare obligaties van opkomende landen ontstaat er een vreemd plaatje. Uit onderzoek van Deutsche AM blijkt dat Amerikaanse Treasuries de laatste tijd volatieler zijn dan in dollars uitgegeven papier met dezelfde looptijd uit bepaalde opkomende landen.
Hetzelfde geldt als Duitse Bunds worden vergeleken met in euro uitgedrukte Poolse staatsobligaties. En dit ondanks de aanzienlijk hogere yields die obligaties uit opkomende markten blijven bieden.
Dat is nogal verrassend omdat beleggers obligaties uit opkomende markten als meer risicovol beschouwen, en dat zou eigenlijk tot volatielere koersen moeten leiden. De jacht op yield is nog niet voorbij. Zeker niet onder beleggers die een buffer willen aanleggen tegen mogelijke verliezen mochten de yields van kernobligaties stijgen.
Die populariteit van obligaties uit opkomende landen wordt weerspiegeld in de relatief lage volatiliteit. Mits het gunstige klimaat voor risicodragende beleggingen - die gestut worden door sterke fundamentals - voortduurt, zal het beeld hoogstwaarschijnlijk niet veranderen.