Als belegger kun je kiezen uit hippe aandelen zoals die van Amazon, of exotische als die van Inner Mongolia Yili. Ingewikkelde coco’s van UniCredit, eventueel. Maar beleggers pakken het momenteel veel simpeler aan: ze houden simpelweg cash aan. Het is een van de weinige beleggingen die in het lastige beursjaar 2018 geld hebben opgeleverd.
Voor de goede orde: cash is niet per se zomaar het stallen van contanten op een bankrekening. Onder cash worden hoofdzakelijk kortlopende, makkelijk verkoopbare beleggingen verstaan, zoals Amerikaanse T-Bills en geldmarktfondsen. Het beheerd vermogen van Amerikaanse geldmarktfondsen staat op het hoogste niveau in acht jaar, en kruipt richting de $3000 mrd.
Moeilijke markten
Het is een typisch gevolg van de moeilijke markten van dit moment. Na vele jaren van oplopende koersen is de beursrally op leeftijd geraakt. Beleggers vragen zich af wanneer de recessie komt en beginnen meer veiligheid in hun portefeuilles in te bouwen. Dat is een precaire onderneming: stap te vroeg over naar contanten en je mist het laatste deel van de bullmarkt. Maar het timen van de piek van de markt is lastig, en wie te laat is, lijdt verliezen.
Vanuit diverse grote vermogensbeheerders klinken er nu positieve geluiden over cash. Zo schreef JPMorgan Asset Management eerder deze week dat contanten komend jaar aantrekkelijker zijn dan aandelen, als gekeken wordt naar de verhouding tussen rendement en volatiliteit. Met andere woorden: voor een relatief stabiele en liquide belegging levert cash veel op. Daarom adviseert de vermogensbeheerder een overwogen positionering in Amerikaans cash.
Bank of America Merrill Lynch begint 2019 met een defensieve verdeling van 50% aandelen, 25% obligaties en 25% cash, en ook Morgan Stanley gaat voor een overweging. De Zwitserse private bank Pictet wijst op de combinatie van vertragende economische groei en oplopende inflatie, ‘waarbij cash overblijft als het beste alternatief’.
Zwaartepunt Amerika
De aantrekkelijkheid van cash is vooralsnog vooral een Amerikaanse aangelegenheid. Eerder dit jaar liep de geldmarktrente in de Verenigde Staten snel op. In mei leverde driemaands papier meer op dan het dividendrendement van de S&P 500. Tegelijkertijd bleef de inflatie relatief laag. ‘In het verleden wist je dat je er met cash na inflatie op achteruit ging, maar nu is dat in de VS niet meer zo’, zegt beleggingsstrateeg Vincent Juvyns van J.P.Morgan Asset Management.
Sterker nog, cash was in 2018 tot op heden een van de weinige beleggingscategorieën die een positief totaalrendement opleverden. Alleen Amerikaanse hefboomleningen en, sinds kort weer, de S&P 500 deden het beter. Maar gecorrigeerd voor volatiliteit is het zeer risico-arme cash de beste keuze.
In Europa is het nog lang niet zo ver. Tussen het effectief rendement op een Duitse driemaands staatsobligatie en de dividendopbrengst van de Stoxx Europe 600-index gaapt een gat van 4,3 procentpunt.
Defensieve positionering
De situatie in de VS maakt het voor beleggers aanzienlijk aantrekkelijker om cash aan te houden. En dat komt met het oog op de onrust op de markten niet slecht uit. Vanwege de hoge waarderingen op de beurzen heeft vermogensbeheerder Optimix zijn portefeuilles al maanden geleden defensief ingericht, vertelt hoofd beleggingen Ivan Moen. ‘Daar hebben we ons in het begin wel voor moeten verdedigen, maar nu de koersen volatieler zijn, is dat een stuk gemakkelijker.’
Het Optimix-fonds met Amerikaanse aandelen houdt ongeveer 15% in contanten aan, en ook de op maat gemaakte klantportefeuilles van de vermogensbeheerder bestaan voor een vrij groot deel uit cash. ‘Het is lastig daar één getal op te plakken, maar gemiddeld gaat het wel om een kwart van de portefeuille.’
Koopjesjacht
Volgens Moen dient die behoudende positionering zowel als bescherming tegen felle koersdalingen en als ‘dry powder’ waarmee koopjes kunnen worden opgepikt. ‘Die twee liggen in elkaars verlengde. Cash is een tactisch instrument. Drie weken terug hebben we bijvoorbeeld een deel ingezet op een kleine rebound, omdat we dachten dat positieve uitkomsten rond Italië, de brexit en de G20 tot een opleving zou leiden. Dat heeft niet gewerkt. We waren al heel behoudend, en dat heeft ons nog iets voorzichtiger gemaakt. Het is lastig in tijd uit te drukken hoe lang we die grote cashposities aanhouden. Soms heel lang, tussen maart 2000 en maart 2002 had je bijvoorbeeld in cash moeten zitten. Maar als de markten nu met 20% onderuit gaan, dan zouden we weer wat positiever worden.’
Copyright: Het Financieele Dagblad, 6 december 2018