‘De divergentie tussen economieën, landen en rijkdom wordt de norm in de wereld en dat maakt beleggen een stuk complexer.’
Dat heeft Bob Joly afgelopen week gezegd tijdens een mediabijeenkomst van Schroders in Londen. Het hoofd global macro stelt dat de wereld een lange periode een behoorlijk ‘vreedzame planeet’ is geweest met convergentie als leidende integrerende beweging, maar dat nu ‘het slechter gaat de binnenlandse agenda domineert’.
Hij wijst op het succes van politieke partijen in Schotland en Ierland die zich willen afsplitsen van Europa of van het Verenigd Koninkrijk, maar ook in Spanje speelt het. Daar is sprake van initiatieven in Catalonië waar men zich wil afscheiden van het centrale bestuur in Madrid.
De geïsoleerde aanpak die veel politieke partijen en kiezers voorstaan is een antwoord op de crisis, op stagnerende handel en op het feit dat rijkdom zowel tussen mensen als landen onevenredig wordt verdeeld. De aanpak van de crisis gaat gepaard met lage rentes die weer voor toenemende onzekerheid en volatiliteit zorgen op de financiële en de valutamarkten, zegt Joly.
Divergentie als norm
‘Divergentie als norm’ houdt volgens hem in dat de toekomst er één van onzekerheid is, met langdurige financiële repressie en beïnvloeding door politiek en centrale banken. ‘Mijn belangrijkste advies: hou geen cash aan. Cash heeft namelijk geen enkele waarde.’
Joly stelt dat de toenemende divergentie ondermeer inhoudt dat de verschillen en spanningen tussen de Verenigde Staten en Europa toenemen, dat er door het ingrijpen van centrale banken sprake is van niet juist vastgestelde prijzen en dat de beoogde normalisering van het monetaire beleid beleggers ook kansen biedt.
‘Niemand weet waar de wereld heengaat’
Hij erkent dat ‘niemand weet waar de wereld naar toe gaat’, wat volgens hem ook blijkt dat asset managers ten onrechte collectief hebben gedacht dat de rente dit jaar zou gaan stijgen, terwijl het tegendeel het geval was.
Zorgen maakt Joly zich over de vraag of centrale banken op tijd een beleid van normalisering inzetten. ‘De houding is nu toch dat ze liever “slow and late” zijn. Maar dat is risicovol, als markten het gevoel beginnen te krijgen dat centrale bankiers achter de curve aanlopen, dan neemt de volatiliteit toe toe.’
Joly sluit een dergelijke situatie niet uit. Hij ziet in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië al tekenen van looninflatie, maar ‘de bankiers denken dat ze nog tijd hebben en dat later kunnen corrigeren. Ze zijn liever “te laat en te traag, dan te vroeg”.’
Dollar versus euro
Het hoofd global macro ziet dat er ook tegengestelde bewegingen zijn in Europa en de VS: deflatierisico’s bij de een en inflatierisico’s bij de ander. Zeker is hij er in ieder geval van dat de kracht van de dollar ten opzichte van de euro zal toenemen.
Joly verwacht niet dat een stijgende dollar tegenover de euro snel een probleem voor de Verenigde Staten zal worden. ‘Van de economie is 70 procent binnenlands gedreven en ook in de S&P 500 richten de meeste fondsen zich hoofdzakelijk op de Amerikaanse markt.’
Hij raadt daarom ‘unconstrainted’ obligatiebeleggen aan, waarbij je als belegger actief en flexibel inspeelt op kansen die valuta, landen en obligatiekoersen en rente bieden. Joly geeft in dat kader drie tips: vergeet de traditionele benchmark, omhels volatiliteit en concentreer je op de constructie van je portefeuille.’