Europese aandelen zijn de afgelopen vijf jaar niet meer zo goedkoop geweest. De blijvende koersdalingen in Europa hebben de beurzen dit jaar al zo’n 12 procent van hun waarde gekost. Vermogensbeheerders kijken met hernieuwde interesse naar de Europese aandelenmarkt waar de prijzen nu relatief gezien laag zijn.
Maar slaan ze massaal in? Niet per se. Gele hesjes, de brexit en grote politieke onzekerheid in Italië en Duitsland boezemen potentiële kopers te weinig vertrouwen in.
Gisteren was alweer een dag van koersdalingen, die de waarderingen van de Europabrede Stoxx 600-index naar het laagste niveau sinds juli 2013 hebben geduwd. Voor een gemiddeld aandeel in die veelgebruikte index betalen beleggers nu nog iets meer dan 13 keer de winst, wat onder het langjarig gemiddelde ligt.
‘De aandelen zijn laag gewaardeerd, mits je ervan uitgaat dat de winstverwachtingen uit zullen komen’, zegt beleggingsstrateeg Lukas Daalder van BlackRock. Óf dat zal gebeuren, valt nog te bezien. Hij wijst erop dat de winstverwachtingen structureel worden verlaagd. Niet alleen in opkomende markten, maar ook in de VS. ‘Je weet niet hoe het in Europa zal lopen en kunt dus ook niet zonder meer zeggen dat die waardering nu laag is.’
Dikke, rode streep
Daalder ziet dat bijvoorbeeld Amerikaanse beleggers nog niet overlopen van enthousiasme voor Europese aandelen, en dat vindt hij ook niet vreemd: ‘Op het eerste gezicht lijkt het misschien een no-brainer om te beleggen in Europese aandelen. Omdat de geldmarktrente in Europa veel lager ligt dan in de VS, kunnen Amerikanen tegen heel gunstige voorwaarden het valutarisico afdekken. Bovendien is het dividendrendement van 3,9 procent op de Europese Stoxx50 best hoog. Maar als ik Amerikaanse beleggers rechtstreeks vraag: willen jullie beleggen in Europese bedrijven? Dan zeggen ze meestal: “Nou… nee.”’
Op de vraag waarom niet, krijgt Daalder steeds dezelfde wedervragen. Want hoe moet het verder met de begroting van Italië? Hoe zal de brexit uitpakken? En als volgend jaar Merkel is vertrokken, hoe ziet het Duitse politieke landschap er dan uit? Daalder: ‘En horen ze vervolgens over de gele hesjes-protesten, dan trekken ze een dikke, rode streep.’
Risico’s doorzien
De onrust over zulke Europese ontwikkelingen zijn buiten Europa groter dan erbinnen, signaleert Sander Zondag, chief investment officer bij BNP Paribas Obam. Als wereldwijde belegger ziet hij duidelijk dat Europese aandelen wederom achterblijven bij vergelijkbare aandelen elders: ‘Ter vergelijking: sinds begin dit jaar leverde de S&P500 5 procent in en in diezelfde tijd daalde de Stoxx 600 met 12 procent.’
Dat opent perspectieven, vindt Zondag. Om zoveel mogelijk de haperende politieke en economische ontwikkelingen te omzeilen, laat hij aandelen in cyclische bedrijven, bijvoorbeeld in de staalindustrie, aan zich voorbijgaan. Hij focust op sterke Europese ondernemingen die wereldwijd handel drijven. Wie bijvoorbeeld Unilever vergelijkt met Procter & Gamble, die dezelfde soort producten leveren, ziet dat het aandeel P&G veel hoger gewaardeerd wordt.
Zondag: ‘Wij spelen in op dat gegeven: gemiddeld een derde van onze aandelenportefeuille is nu Europees. Dat is relatief veel, maar wij kijken door de risico’s heen. Wij denken dat de onzekere tijden hier op een gegeven moment voorbijgaan en dat de waardering van goed gepositioneerde Europese ondernemingen dan weer zal bijtrekken.’
Ver van hun bed-show
Daalder van BlackRock is vanwege de grote politieke onzekerheden terughoudend met kortetermijnbeleggingen in Europese bedrijven. Maar op de lange termijn is het ook volgens hem een ander verhaal: ‘Als je je geld voor een jaar of vijf wil vastzetten, zeggen wij ook: waarderingstechnisch zijn die Europese aandelen nu zo goedkoop, dat we meer rendement in Europa kunnen halen dan in Amerika.’
Toch houden ook partijen die in dit soort beleggingen geïnteresseerd zouden moeten zijn, zoals Amerikaanse pensioenfondsen, zich afzijdig. ‘Op zich gek’, vindt Daalder, al kan hij ook deze houding wel weer begrijpen: ‘De Europese markt is voor hen een “ver van hun bed-show”. Amerikanen kunnen prima beleggen in hun eigen economie. Die is groot genoeg. Ze hebben een liquide obligatiemarkt, een goed ontwikkelde aandelenmarkt en om dan moeite te nemen om aandelen in een vreemde munt te kopen… daar zijn ze niet happig op. En geef ze eens ongelijk: een mandje Amerikaanse aandelen heeft het de afgelopen tien jaar een stuk beter gedaan dan een mandje wereldwijde aandelen. Dus voor hen zijn er ook weinig prikkels.’
Copyright: Het Financieele Dagblad, 19 december 2018