Managers van infrastructuurfondsen kiezen steeds vaker voor greenfield-beleggingen: geheel nieuwe projecten, waarbij toekomstige rendementen onvoorspelbaar zijn.
Het is de zoektocht naar rendement die hen richting dit soort onbekende, meer risicovolle terreinen drijft. Dat schrijft BFinance in een rapport. ‘We constateren dat het percentage greenfield-exposure in private infrastructuurfondsen toeneemt, en zien dat niet alle teams betrouwbare expertise in huis hebben om zo’n strategie uit te voeren’, aldus het consultancybureau.
Dat past in de algemene trend die Bfinance schetst: managers van infrastructuurfondsen nemen meer risico en combineren bovendien verschillende typen risico’s met elkaar. Het aandeel klassieke ‘core-infrastructuur’ - bestaande infrastructuurprojecten - in infrastructuurfondsen neemt intussen af, nu de rendementen van deze beleggingen zijn afgenomen van 6 tot 9 procent naar 4 tot 7 procent.
Verwachtingen bijstellen
De werkelijkheid rond beleggen in infrastructuur is in tien jaar tijd geheel anders geworden, concludeert BFinance. Wat ervoor zorgt dat beleggers hun verwachtingen rond rendementen, risico’s en diversificaties van individuele infrastructuurfondsen moeten bijstellen. ‘Kijken naar resultaten uit het verleden is zinloos; de huidige marktrealiteit is compleet anders.’
In een sectoranalyse schetst het consultancybureau een transformatie van een eenzijdige beleggingscategorie naar een kleurig palet aan soorten en maten infrastructuurfondsen. Een verschil tussen beleggen in duurzame en niet-duurzame infrastructuurprojecten, beleggen in infrastructuur in de energiesector of de transportsector: tien jaar geleden was het één pot nat, nu is het een wezenlijk verschil.
Honger
Het animo is dan ook gegroeid, voor de beleggingscategorie die een kleine tien jaar geleden alleen door een handvol pensioenfondsen en staatsbeleggingsfondsen gekozen werd. ‘En de honger naar private infrastructuur blijkt groot in het resterende deel van 2017’ schrijft het consultancybureau die in de eerste jaarhelft betrokken was bij de selectie van infrastructuurbeheerders voor meer dan 600 miljoen dollar aan beleggingen. ‘Voortvloeiend uit de voortdurend hoge vraag’.
De markt is volwassen geworden, concludeert hoofd private markten Peter Hobbs. Wat volgens hem beleggers zou moeten uitdagen grotere percentages van het vermogen richting deze beleggingscategorie te alloceren. Nu is dat nog laag. Volgens Hobbs ligt de gemiddelde infrastructuur-allocatie voor pensioenen en staatsfondsen beneden de 3 procent van de portefeuilles in landen als Duitsland, Amerika, Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Maar in de meer volwassen markten als Australië en Canada gaat het vaak om 10 procent of meer.
Frisse blik
Een veranderde werkelijkheid, met een breder keuzeaanbod en meer animo; dat vraagt van beleggers een kritische blik op hun eerder geselecteerde infrastructuurfondsen: hoeveel blootstelling is er eigenlijk aan greenfield-projecten, is er nog steeds een passende premie beschikbaar voor illiquiditeit en is het fonds niet te groot voor zijn beoogde strategie?
‘Beleggers moeten ervoor zorgen dat het team en de werkwijze van een manager goed gepositioneerd zijn om goed om te gaan met de veranderingen’, schrijft BFinance.
Guy Hopgood van het bedrijf bemerkt dat beleggers wel degelijk meer weten over deze beleggingscategorie. ‘Eerder was het vooral een vinkje die ze in het vakje infrastructuur plaatsten; nu willen ze meer gespecialiseerde producten, en vermogensbeheerders die hen hier snel in kunnen voorzien.’
Niet alleen van de belegger vraagt de nieuwe werkelijkheid om veranderend gedrag, ook de fondsmanager zou inmiddels anders in de wedstrijd moeten staan. ‘Met de afnemende rendementen moeten de infrastructuurfondsen die al langer actief zijn in de sector ineens harder werken om het soort transacties te genereren die in het verleden behaalde rendementen opleveren’, bemerkt infrastructuur-specialist Anish Butani.