Mifid II is net goed en wel ingevoerd, maar de blikken zijn al gericht op Mifid III. Tenminste, bij advocaat Emanuel van Praag van HVG Law en bij executive director Jeroen van der Kroft van EY. ‘Een gevolg van de dubbelrol die banken nu soms spelen, door als distributeur en als gedelegeerde partij te fungeren.’
Het opmaken van de balans én voorspellen wat de regelgevers de komende tijd gaan wijzigen aan Mifid II. Dat is wat Van Praag (links) en Van der Kroft (rechts) deden tijdens een Morningstar-debat ter ere van de halfjarige “verjaardag” van Mifid II in Amsterdam. Het resultaat: een schets van opvolger Mifid III.
Of deze aangepaste Europese regelgeving er daadwerkelijk komt, valt te bezien. Áls hij er komt, durft Van Praag er best het jaar 2026 aan te plakken.
De twee houden zich al een tijd met Mifid II bezig, voor Van Praag begon dat in 2013 in de lobby-fase. ‘Collega’s vroegen bij de geboorte van mijn dochter twee weken terug of we haar geen Mifid hadden genoemd’, klinkt het grinnikend over de impact die dat had. ‘Mifid II is ontzettend gedetailleerd, op een gegeven moment was de lol er wel vanaf.’
In maart 2019 staat een review van de nieuwe Europese regelgeving op de rol. Werkt het? Is de beleggingsindustrie inderdaad transparanter en goedkoper geworden? Van der Kroft en Van Praag geven de industrie een voorzet.
-
Provisie
Volgens Van der Kroft en Van Praag schort het onder meer aan de pijler inducements, waarbij een cliënt een adviesfee betaalt aan de distributeur en een managementfee aan de fondsmanager. In het geval dat die distributeur een bank is en het product eveneens van die bank afkomstig is, ontvangt de bank dus twee keer een vergoeding.
Die situatie zou bij de komst van Mifid III kunnen leiden tot een meer strikte scheiding tussen de productie en de distributie van financiële instrumenten, aldus Van Praag en Van der Kroft.
-
Kennis en kunde
Maar ook op andere gebieden verwachten de twee aanscherpingen. Als het gaat om kennis en kunde bijvoorbeeld. De werknemers van beleggingsondernemingen en -diensten die klantcontact onderhouden, moeten op last van Mifid II al een vakbekwaamheidsexamen afleggen. ‘Maar hoe zit dat met de mensen die de software en algoritmes rondom beleggingsadvies ontwikkelen? Ook zij moeten begrijpen wat ze doen.’
Reden voor Van Praag en Van der Kroft om de verwachting uit te spreken dat het in de toekomst ook voor deze mensen verplicht wordt om een vakbekwaamheidsopleiding en bijbehorend examen af te leggen.
-
Transactiekosten
Over de total cost of ownership stellen de twee dat er wel een erg hoge mate van detail over de sector is uitgestrooid. ‘Wat heeft geleid tot een communicatiefeest in de keten’, meent Van Praag. ‘Daarmee kan de retailbelegger blij en minder blij zijn.’
De stortvloed aan informatie kan volgens hem leiden tot de eis dat er een vergelijkingswebsite voor transactiekosten komt: een soort rekenmachine op Europees niveau waarmee een klant kan zien waar hij het goedkoopst kan beleggen. ‘En als de markt dat niet aanbiedt, zal de overheid het zelf doen’, voorspelt Van Praag. ‘Mijn vermoeden is dat de overheid de kosten nóg verder inzichtelijk wil maken.
-
Execution only
Meer en meer producten zijn gedefinieerd als complex, met de komst van Mifid II. Van Praag: ‘De zelf beleggende beleggers wordt steeds beter tegen zichzelf beschermd.’
Hij en Van der Kroft verwachten dat het in de toekomst voor deze beleggers nog moeilijker wordt om in complexe producten te stappen, en dat aanbieders van dit soort producten dat mede moeten bewerkstelligen. ‘Dus als bank kun je bijvoorbeeld verplicht worden om onderzoek te doen onder je klanten voor dit doel, zelfs als je klanten zich in een execution only omgeving bevinden.’
Mifid III zou volgens de twee weleens het einde van execution only kunnen betekenen. ‘Waar execution only vroeger écht execution only was, begint dat nu af te knabbelen.’
-
ESG
Onder Mifid II is het de bedoeling dat er een taxonomie komt om één taal te creëren, zodat ESG-factoren meegenomen kunnen worden in beleggingsbeslissingen. Van der Kroft verwacht bij een Mifid III de verplichting tot nóg meer gedetailleerde informatie die dat moet bewijzen.’