MN verwacht de komende jaren een verdere ‘genezing’ van de wereldeconomie, waardoor centrale banken hun crisisbeleid verder kunnen afbouwen.
‘Een scenarioanalyse van de mogelijke toekomstpaden voor de mondiale economie kan in dit tijdsgewricht niet plaatsvinden zonder de diepe financiële crisis van 2008-2009 als startpunt te nemen’, schrijft de pensioenbeheer met 125 miljard euro onder beheer in een nieuw visiedocument.
‘De crisis sloeg enorme kraters in ontwikkelde economieën, resulterend in grootschalige werkloosheid en overcapaciteit. Dit veroorzaakte sterk deflatoire krachten, waartegen centrale banken ongekende instrumenten inzetten.’
Nu – acht jaar later - zijn grote stappen gemaakt in het dichten van deze ‘gaps’ en is het ‘definitief sluiten ervan binnen handbereik’.
Ontwikkelde economieën zijn daarmee beland op een belangrijk kruispunt. ‘Als steeds meer economieën weer op volledige capaciteitsbezetting opereren, zou theoretisch weer een meer normale economische dynamiek moeten terugkeren, waarin ook de inflatie normaliseert en centrale banken hun crisisbeleid kunnen afbouwen.’
En dat is waar MN voor de komende jaren van uitgaat. ‘Verder verkrappende arbeidsmarkten zien we tot geleidelijk aantrekkende loonstijgingen leiden, waarmee de economische expansie een toenemend zichzelf voedend karakter krijgt, centrale banken hun crisisbeleid verder kunnen afbouwen en langetermijnrentes geleidelijk stijgen.
Dit basisscenario van langzame genezing en centrale bank normalisatie leidt per saldo tot aanhoudende dekkingsgraadverbetering op een meerjarige horizon, aldus MN.
Een belangrijke bedreiging voor dit scenario is dat de groei weer terugvalt, waar onder meer de Oeso voor waarschuwt. ‘De inflatie komt dan niet van de grond en centrale banken moeten de afbouw van hun crisisbeleid staken. Dekkingsgraden laten dan niet de benodigde verbetering zien.’
Ook wanneer het economische herstel aanhoudt, zijn daar volgens de pensioenbeheerder risico’s aan verbonden. ‘Centrale banken zullen dan waarschijnlijk additionele stappen zetten om hun crisisbeleid af te bouwen, om te voorkomen dat in de toekomst de inflatie te snel oploopt. En daar waar de opbouw van het ongekende crisisbeleid met onzekerheid gepaard ging, is voor de afbouw ervan eveneens geen historische blauwdruk voorhanden. In een wereld met nog hoge schulden is de kans op een “centrale bank exit ongeluk” niet te verwaarlozen. In dit scenario vallen dekkingsgraden zelfs fors terug.’