Mede door de extreem lage marktrentes staat de traditionele indeling van multi-asset portefeuilles ter discussie. Een indeling op basis van risicofactoren kan een alternatief zijn.
Beheerders van multi-asset fondsen delen hun portefeuille doorgaans in aan de hand van de beleggingscategorieën, te weten aandelen, obligaties, alternatieve beleggingen en cash. Het risicoprofiel van de klant bepaalt de mix.
Maar door de lage of zelfs negatieve rentes op staatsobligaties - binnen obligaties traditioneel het grootste segment - zijn vooral beleggers met een behoudend of defensief profiel kwetsbaar voor oplopende rentes, terwijl dit deel van de portefeuille bij de huidige renteniveaus nauwelijks iets oplevert.
Er is daarbij sprake van een asymmetrisch risico: de kans op een rentestijging is groter dan op een rentedaling. Een oplossing kan zijn om meer aandelenrisico te nemen door voor een ander risicoprofiel te kiezen, maar daarvan kan men zich afvragen hoe wenselijk dat is. Een portefeuille op basis van risicofactoren ondervangt dit probleem.
Een ander argument is diversificatie. Waar de correlaties in 2008 tussen de verschillende beleggingscategorieën sterk opliep, is de kans daarop tussen verschillende risicofactoren minder aanwezig.
Risicofactoren in alle beleggingen
Wat zijn risicofactoren? Risicofactoren komen voor in alle soorten beleggingen. Bekende factoren bij aandelen zijn onder meer volatiliteit, momentum, waarde en kwaliteit. Blootstelling aan deze factoren biedt beleggers op de langere termijn een beter voor risico gecorrigeerd rendement.
Met derivaten en gestructureerde producten kunnen ook in andere beleggingscategorieën bepaalde risicofactoren gespeeld worden. Met rentetermijncontracten bijvoorbeeld kunnen beleggers exposure verkrijgen naar het renterisico van een obligatie zonder daarbij het kredietrisico te lopen. Omgekeerd kan een credit default swap exposure bieden naar het kredietrisico.
Een ander voorbeeld is ‘manager alpha’. Door long te gaan in een actief beheerd aandelenfonds en daar een short-positie in een ETF tegenover te zetten, kan rendement behaald worden zonder marktexposure. In zo’n geval wordt gesproken over een marktneutrale risicofactor.
Een op risicofactoren gebaseerde portefeuille vereist een andere indeling. Franklin Templeton verdeelt de risicofactoren in vier risico ‘buckets’, vertelt Leo Niers, European Client Trainer van de Franklin Templeton Academy tijdens een presentatie aan Fondsnieuws. Welke weging die krijgen binnen een portefeuille hangt af van de outlook van de portefeuillebeheerder.
Buckets
De vier ‘buckets’ die het Amerikaanse fondshuis heeft benoemd zijn ‘groei’, ‘defensief’, ‘stabiel’ en ‘opportunistisch’. In het eerste emmertje komen de factoren terecht met een positieve correlatie naar de aandelenmarkten die uitzicht bieden op lange termijn kapitaalgroei. Voorbeelden zijn aandelenposities en high yield-obligaties.
In het defensieve emmertje zitten beleggingen die bescherming moeten bieden in roerige tijden. Dit betekent dat ze een negatieve correlatie moeten hebben met aandelenmarkten. Exposures naar kredietrisico van hoge kwaliteit of aandelenvolatiliteit kunnen dan goede ‘hedges’ zijn.
In het stabiele emmertje zitten beleggingen met heel lage correlaties met aandelenmarkten. Deze beleggingen zijn niet gevoelig voor economische trends en hebben een lage of geen correlatie met de aandelenmarkten. Beleggingen in bijvoorbeeld infrastructuur en verzekeringsproducten passen hierbij.
In het laatste emmertje vallen de korte termijn beleggingen die positief dan wel negatief met de aandelenmarkten correleren, maar telkens proberen in te spelen op dislocaties in de markt. Valutaposities bijvoorbeeld.
‘Als de verwachting is dat de groei in China afneemt en daarmee de vraag naar koper in Chili, dan zou het idee kunnen zijn om long te gaan in de Braziliaanse real en short in de Chileense peso’, aldus Niers. ‘Dit omdat in Brazilië de rentes momenteel hoog zijn en daardoor een stijging van de Braziliaanse real ten opzichte van de Chileense peso verwacht kan worden. Met een valuta forward kan er vervolgens invulling aan dat idee worden gegeven.’
Een indeling van de portefeuille op basis van risicofactoren biedt volgens fondshuis ‘echte’ diversificatie, verminderde volatiliteit en een meer consistent resultaat over de langere termijn.
Meer achtergronden op Fondsnieuws:
- Portefeuilleconstructie: Inbouwen van schokbrekers
- Portefeuilleconstructie: Valutarisico hedgen of niet?