Zoals zo dikwijls in het verleden, vormt de combinatie van zelfoverschatting op basis van vermeende militaire suprematie en de miskenning van de interne cohesie van de vijand het recept voor een smadelijke nederlaag. Hoe sneller men dat inziet, hoe sneller men kan beginnen na te denken over een exit-strategie om verder (gezichts)verlies te voorkomen.
De donkerste bladzijden uit onze geschiedenis puilen uit van dergelijke voorbeelden. Zo werd onder meer Operatie Barbarossa* in juni 1941 op gang geschoten onder het Leitmotiv dat het volstond de deur in te trappen om het ‘vermolmde gebouw’ van de Sovjet-Unie te laten instorten en dacht de VS een snelle overwinning te boeken door goed getrainde militairen met superieur wapentuig naar de jungle van Vietnam te sturen. In beide gevallen beet men de tanden stuk op de taaiheid van een tegenstander wiens opofferingsbereidheid de westerse normen verregaand overstijgt.
Bij de Iraanse bevolking zal dat niet anders zijn. Sterker nog: in hun culturele patroon is het martelaarschap het hoogste goed, wat nu een eenheid creëert die standhoudt ondanks het autoritaire regime dat hen al 47 jaar op brutale wijze onder de knoet houdt. Als regime change een doelstelling was, dan werd de afgelopen maand precies het tegenovergestelde bereikt; het regime in Teheran heeft juist aan kracht én radicaliteit gewonnen.
In de media en academische kringen wordt naarstig gezocht naar de mogelijke beweegredenen voor een dergelijke militaire, economische en politieke blunder. De economische gevolgen hiervan zullen – zelfs bij een beëindiging van dit conflict in de nabije weken – nog maandenlang aanslepen door de gecreëerde kunstmatige schaarste aan olie en meststoffen. Dit vertaalt zich in onnodig hoge inflatie- en rentetarieven en remt de economische groei op onverantwoorde wijze af.
En de boer? Hij ploegde voort…
De aandelenbeurzen houden zich intussen meer dan kranig. Hun evolutie wordt begrijpelijkerwijs gekenmerkt door de nodige volatiliteit; soms wordt het gewicht van de ontgoocheling over zoveel politiek geklungel te zwaar om te dragen, maar over het algemeen kijken de financiële markten (voorlopig) door de huidige context heen.
Grafiek 1: Evolutie sedert 01/01/2025
Zij houden de blik gericht op de grootste economische ontwikkeling sinds de industriële revolutie. Hoewel er tot voor kort nog enige twijfel bestond over de slaagkansen van kunstmatige intelligentie, lijkt met de introductie van Anthropic’s Claude de eerste stap naar autonome AI-toepassingen gezet. Dit proces verloopt sneller dan verwacht en heeft een ingrijpende impact op dienstensectoren zoals het bankwezen, dat een verregaande reductie van de personeelskosten in het vooruitzicht kan stellen.
Keerzijde van de medaille is echter dat het tekort aan geheugenchips de groei dreigt af te remmen en de kostprijs van AI-toepassingen verhoogt, waardoor de positieve impact op de rendabiliteit naar de toekomst verschuift.
De beurzen trekken deze lijn consequent door en veroorzaken hiermee een dramatische sectorrotatie: een massale uittocht uit softwaretoepassingen, klassieke cloudopslag, fintech en consultancy, en een versnellende vlucht naar AI-enablers. In de hoek van de verliezers bevinden zich bedrijven als Accenture, Capgemini, ServiceNow, Salesforce, Adobe, Workday, Intuit, RELX, Atoss Software, Manhattan Associates en Dropbox. Voor sommigen is dit een begrijpelijke gevolgtrekking, voor anderen is het echter paradoxaal. Een aanzienlijk deel van deze bedrijven laat immers uitzonderlijke omzetstijgingen optekenen en overtreft ruimschoots de winstverwachtingen, wat lijnrecht tegenover hun koersontwikkeling staat.
Grafiek 2: Sectorrotatie in de VS-Technologie-sectoren
(DDR is de prijs voor de gemiddelde geheugenchips)
In het winnende kamp is er ruimte gemaakt voor producenten van geheugenchips (SK Hynix, Samsung Electronics, Micron), beheerders van datacenters en opslag (Western Digital, Seagate), koelsystemen (Vertiv), hooggespecialiseerde machinebouwers en ‘chipstapelaars’ (ASML, ASMI, Applied Materials, LAM Research), nanotech-bedrijven (KLA), energie-infrastructuur (Schneider Electric), netwerken (Arista) en cybersecurity (Fortinet). Maar ook bij die laatste subsector stelt zich een paradox: hoewel meer AI leidt tot een grotere noodzaak aan beveiliging, komt de marge onder druk te staan door de stijgende kosten om de toenemende complexiteit het hoofd te bieden.
Laat u intussen niet van de wijs brengen door de chaotische geopolitieke context, ook al tart de huidige ontwikkeling alle rede. Hou het roer stevig in handen en mocht de zee nog verruwen: laat u desnoods vastbinden aan de mast.
-
Operatie Barbarossa: De codenaam voor de Duitse invasie van de Sovjet-Unie in 1941. De legerleiding dacht dat het Rode Leger binnen enkele weken zou capituleren (‘We hoeven de deur alleen maar in te trappen en het hele vermolmde bouwwerk stort in’), maar de taaiheid van de Sovjetburgers, de onhoudbare logistieke lijnen, de Russische modder in de herfst en extreme koude winters leidden tot de ondergang van het Derde Rijk.
Stefan Duchateau is hoogleraar en columnist van Investment Officer.