Het was een FOMO-dagje voor de TAA-manager - we schrijven 10 maart - te midden van de chaos van de oorlog rond Iran. Het risico dat je het einde van de oorlog zou missen en dus de rally van die enorme markt zou ontberen? Van een een beurs die inmiddels in een bananenrepubliek lijkt gevestigd?
Over drie jaar kan het natuurlijk weer anders zijn. Maar mag je pas weer echt bullish worden als je zeker weet dat de Democraten weer aan de macht komen? Of vormen die weer een risico voor de bedrijfswinsten? Je zou toch hopen dat de risico’s voor groene beleggingen dan gaan afnemen. Toch maakten deze afgelopen jaar al een flinke comeback, ondanks alle ellende die Trump over de sector afriep.
Het ene risico is het andere niet. Ons pensioenstelsel was grotendeels geënt op de zekerheid van nominale verplichtingen en kwam zo uit op meer vastrentende beleggingen dan nodig of nuttig leek. De omslag nam vele jaren in beslag, maar afgelopen jaar startte dan toch die metamorfose, die verschuiving naar aandelen in de SAA en de (gedeeltelijke) individualisering van het beleggingsrisico. Speelde het nog een rol of je dat bij lage of hoge waarderingen van aandelen deed? Of gold vooral het risico dat je pensioenfonds deze verschuiving niet op tijd zou hebben voltooid?
En voor de TAA: is de dollar nu nog een ‘safe haven’ omdat de VS de grootste olie-producent is? En daarmee het risico van een roekeloze en oorlogszuchtige president compenseert? Die juist belang heeft bij een hoge olieprijs? Een TACO-dagje zoals vandaag - 10 maart, voor de duidelijkheid - met een hint op een spoedige afloop, helpt dan toch vooral de meest getroffen beurzen in Azië en Europa. Plus die arme Golfstaten, die Iran nog wel met zijn raketten kon bereiken. Waar zullen ze Trump achter de schermen mee hebben gedreigd? Met het terugtrekken van al die miljarden-investeringen in de VS, als ie niet heel snel stopte met die aanval op Iran? Geld en dan vooral persoonlijk gewin is en blijft voor Trump een grote drijfveer, die ons beleggingsrisico beïnvloedt. Op zich is dat al een vreemde gewaarwording, dat zoiets een rol kan spelen bij ons werk als assetmanager.
Zou het niet fair zijn om, gezien de chaos en volatiliteit die Trump creëert, wereldwijd een flinke discount op aandelen en obligaties te hanteren in de TAA zolang hij met zijn kompanen aan de macht is? Deze roekeloze idioten, die nog net niet een nieuwe Perzische Rivièra plus een serie golfbanen aankondigden rond Teheran? Al zouden dat wellicht de enige ‘boots on the ground’ zijn, waarmee ze het land zouden willen betreden. Het idee, het risico, dat de Iranese regering zich niet zal overgeven, was wellicht nog niet bij ze opgekomen.
De dood van de Ayatollah was ook een FOMO-event, dus dan moest die oorlog er maar meteen achteraan. Grijp je kans en het maakt niet uit als die oorlog in het grootste kruitvat van de wereld plaatsvindt, want we winnen altijd. Bovendien geldt het internationale recht voor anderen, maar niet voor ons. Om over de binnenlandse rechtstaat maar te zwijgen: die ligt al aan gruzelementen en nu pakt Trump opnieuw de advocatenkantoren aan.
M’n relatiemanager bij de bank vond dat ik veel cash aanhield. Misschien helpt het dat ik geen benchmark heb, maar meer een absolute performance in gedachten heb. Is dat ouderdom of gewoon conservatisme? Het sentiment op beurzen bleef immers hosanna, terwijl de (geo-) politieke situatie verder verslechterde. Maar wellicht is het ook gewoon laf van me, want de meesten in ons vak hebben toch een zekere beleggingsdwang bij een vol belegde benchmark en een historie, die ze daarbij vaak gelijk geeft. Professioneel voelt het als een flink risico om niet vol belegd te zijn.
Voor een particulier voelt dat anders. Zorgelijk vind ik daarbij die maandenlange reclames op TV om vooral te beleggen en nog meer opzij te zetten voor je oude dag, bij allerlei banken en verzekeraars. Lijkt dit op de campinghausse uit de jaren negentig? Nou nee, dat nog niet: bitcoin halveerde inmiddels en goud reageerde negatief op deze oorlog, na die enorme rally. Maar de aandacht voor beleggingsrisico’s vond ik onderbelicht.
De vraag is wat we ervan leren: wat gaan we vanaf nu anders doen? Gaan we toch maar wat meer gasvoorraden aanhouden? En gaan we als individuele pensionado misschien niet hetzelfde risico nemen, dat pensioenfondsen straks voor ons mogelijk nemen? Ik denk eerlijk gezegd dat vrijwel niemand van het voorgestelde profiel zal durven af te wijken: we gaan gewoon met miljoenen gepensioneerden over op de standaard nieuwe assetallocatie, die ons straks wordt voorgesteld.
Bovendien: oorlogen zijn soms alweer snel vergeten. FOMO beheerst dan weer de waan van de dag, alsof er niets gebeurd is. Totdat Trump ons met zijn volgende opwelling overvalt. Dat zal voorlopig echt niet ophouden. Die discount voor de rationele belegger, die zou je toch mogen verwachten om dat verhoogde risico, die onzekerheid, in te prijzen. Of er genoeg TAA-beleggers zullen zijn, die daarvoor het geduld hebben, blijft de vraag.
Succes ermee!
Wouter Weijand werkte van 1983 tot 2025 in assetmanagement, waarvan ruim veertig jaar als (lead) portfoliomanager in obligaties, aandelen, vastgoed, illiquide beleggingen en uiteindelijk ook als CIO.