Dividendfondsen steeds vrijer in hun keuzes

De aanhoudende vraag naar dividendstrategieën – die onder meer gebruikt worden voor inkomstenportefeuilles – heeft geleid tot uiteenlopende ontwikkelingen binnen de sector.

Dividendbeleggen is de laatste jaren geëvolueerd’, constateert Morningstar-analist Jeffrey Schumacher, die de sector op de voet volgt. Hij ziet een onderscheid ontstaan tussen fondsen die ‘op de traditionele manier dividendbeleggen’ en fondsen die zich ‘in meer of mindere mate flexibel opstellen ten aanzien van wat onder dividendbeleggen wordt verstaan’.

Kempen Global High Dividend Fund is in zijn ogen een voorbeeld van een fonds met een traditionele aanpak. Het fonds uit de stal van Kempen Capital Management belegt uitsluitend in aandelen die minimaal 3 procent dividend uitkeren. ‘Kapitaaldiscipline, de marge van veiligheid en de houdbaarheid van het dividend zijn cruciaal’, stelt Schumacher.

M&G Global Dividend heeft daarentegen een veel flexibelere aanpak, zegt hij. Dit fonds van de Britse aanbieder is niet zozeer gericht op de hoogte van het dividend rendement, maar vooral op het groeipotentieel van het dividend. ‘Het kan zelfs beleggen in aandelen die nog helemaal geen dividend uitkeren.’

Door het verschil in beleggingsfilosofie zien de portefeuilles van beide fondsen er ook duidelijk anders uit. De portefeuille van Kempen heeft een dividendrendement van 4,9 procent en een koerswinstverhouding (K/W) van 14,5, terwijl die van M&G een dividendrendement van 3,9 procent heeft en een K/W van 18.

Illustratief voor de toenemende flexibiliteit is NN Hoog Dividend Aandelen Fonds, vervolgt Schumacher. NN Investment Partners hanteerde een traditionele strategie, waarbij er een dividendondergrens gold van 2,5 procent op aandelenniveau en op portefeuilleniveau diende er een marge in het dividendrendement te zijn van minimaal 1 procent ten opzichte van de benchmark.

In 2014 heeft het Haagse fondshuis het beleggingsproces voor de dividendfondsen herzien en kregen de beheerders veel meer vrijheid bij het inrichten van de portefeuille. De absolute dividendondergrens voor aandelen werd losgelaten en het gemiddelde voor de portefeuille hoeft voortaan nog alleen boven dat van de benchmark te liggen.

De voornaamste reden hiervoor was de wens om bij de aandelenselectie een ruime keuze te houden. ‘Je voorkomt zo dat je gedwongen wordt uit een bepaalde hoek van het universum te selecteren.’ De Morningstar-analist wijst op de gevaren van concentratie in bepaalde sectoren of het selecteren van zwakke bedrijven met een hoog dividend.

Daarnaast kunnen aandelen worden aangeschaft die een te laag of geen dividend betalen, maar waarvan verwacht wordt dat ze binnenkort wel aan de vereisten voldoen. Deze komen in de ‘flexibility bucket’, weet Schumacher. Voorbeelden zijn financials als Citigroup en RSA Insurance.

Performance

Over vijf jaar gemeten laat het Schroder Global Equity Yield-fonds met een geannualiseerd rendement van 15,66 procent de andere in Nederland beschikbare hoogdividendfondsen achter zich. ‘Dit fonds focust ook niet op de specifieke hoogte van het dividend, maar meer op waardering en dividendgroei’, schetst Schumacher de flexibele inslag.

Hij wijst erop dat beheerders Ian Lowry en Jamie Kelly een sterke focus hebben op de verhouding tussen kasstroom van bedrijven en het dividend. Zo zagen ze op tijd dat Europese oliebedrijven moeite zouden krijgen hun dividend te handhaven bij een olieprijs lager dan 100 dollar.

M&G Global Dividend komt met een rendement van 14,36 procent op de tweede plaats. Dit fonds heeft volgens Schumacher geprofiteerd van zijn sterkere hang naar groei-aandelen. Dit terwijl dividendfondsen over het algemeen meer worden geassocieerd met waarde-aandelen. ‘Daarnaast is de overweging ten opzichte van concurrenten van Amerikaanse aandelen een steun in de rug geweest.’

De analist noemt de ranking van Kempen Global High Dividend ‘beneden verwachting’. Hij wijt dit aan het strenge selectieproces. ‘Door de eis van een minimaal dividendrendement van 3 procent wordt het dividenduniversum sterk beperkt.’ Koersstijgingen maken het steeds moeilijker om geschikte aandelen te vinden.

De waarderingen lagen in de VS hoger dan elders, wat zich vertaalde in een onderweging. Schumacher: ‘Dat heeft de laatste jaren zijn weerslag gehad op de resultaten, waar een sterkere dollar dit effect nog eens vergrootte.’

Aandelen die wel aan de criteria voldoen, bevinden zich vooral in de nuts- en vastgoedsector. Dit zijn bij uitstek sectoren die gelden als ‘bond proxy’, een aantrekkelijke uitwijkmogelijkheid voor obligatiebeleggers. Maar dat maakt ze ook gevoeliger voor rentebewegingen.

Rentestijging

Hier is door meerdere partijen onderzoek naar gedaan. ‘De historie laat zien dat er bepaalde sectoren zijn die vaak een groter gedeelte van een dividendportefeuille uitmaken, die sterk reageren op een verandering in de rente’, vat de fondsanalist samen.

‘Datzelfde zagen we in 2013 toen Bernanke hintte op het afbouwen van QE. Alle bond proxy-sectoren – vastgoed en nutsbedrijven voorop – gingen onderuit. De vraag is wel of je zo gemakkelijk alle bedrijven uit deze sectoren op een hoop kunt gooien, en in hoeverre een aanstaande rentestijging al in de koersen is verwerkt.’

Passieve fondsen maken dit onderscheid in elk geval niet. Morningstars Schumacher kijkt er daarom van op dat private banks dividend-ETFs aan hun klanten adviseren. ‘Je ziet dat bijvoorbeeld het Europese product van iShares selecteert op historisch dividend.’ Niet alleen leidt dit tot concentraties in de bond proxy-sectoren, met sectoren als telecom en financials liep dit al eens eerder verkeerd af.

Dit artikel is gepubliceerd in het Fondsnieuws-magazine, dat op 16 september bij Het Financieele Dagblad is verschenen.