Asset allocatie

Terwijl wereldleiders, CEOs en beleggers samenkomen in Davos, draait het voor financiële markten niet langer om de vraag óf geopolitiek ertoe doet, maar hoe snel politiek risico wordt ingeprijsd. De terugkeer van Donald Trump naar het World Economic Forum, waar hij woensdag zal spreken, valt samen met een moment waarop institutionele geloofwaardigheid, begrotingsdiscipline en kapitaalconcentratie niet langer achtergrondfactoren zijn, maar expliciete beleggingsvariabelen.

Wie de geopolitieke spanningen, het rumoer rond China en de onrust uit Washington volgt, zou verwachten dat topbeleggers hun portefeuilles defensief dichttimmeren. Het tegendeel bleek tijdens het cio-panel op de Investment Officer New Year’s Perspectives 2026 in Amsterdam. Chief investment officers van ING, Van Lanschot Kempen, ABN Amro en Rabobank kiezen niet voor terugtrekken, maar voor gerichte positionering. Hun boodschap: het grootste risico is niet de wereldpolitiek, maar verkeerd beleggen uit angst.

De oproep van president Donald Trump om de rente op Amerikaanse creditcards te maximeren op 10 procent zet bankaandelen onder druk en wakkert bredere zorgen aan over consumentenkrediet en het vertrouwen van huishoudens.

Het effect van de arrestatie van de Venezolaanse president Nicolás Maduro door Amerikaanse troepen is vooralsnog beperkt. De aandacht is verschoven van de gebeurtenis zelf naar de vraag wat deze ingreep zegt over de manier waarop de Verenigde Staten hun macht opnieuw positioneren.

Europese banken gaan 2026 in met solide balansen, maar met minder ruimte voor fouten. Na een uitzonderlijk lange kredietcyclus stapelen de risico’s zich op, juist nu de economische omgeving onzekerder wordt, blijkt uit de European Bank Outlook 2026 van kredietbeoordelaar Scope Ratings.

Het centrale risico voor institutionele beleggers in private credit ligt niet zozeer bij de beleggingscategorie in brede zin, maar in de beoordeling van de general partner. Ingewijden uit de private markt stellen dat het echte gevaar schuilt in een gebrek aan controle op managerniveau.

De snelle opkomst van private markten zet Europese pensioenfondsen ertoe aan hun governance en schaalgrootte te herzien.

Het probleem van private credit is niet zozeer dat het het financiële systeem kan ontwrichten, maar de mogelijkheid dat het ‘gewoon niet zo’n goede belegging is’.

Beleggers hebben zich massaal gestort op Amerikaanse groeiaandelen, aangetrokken door kunstmatige intelligentie en innovatie, terwijl Europa’s winstgevende maar onderbelichte bedrijven geduldig op hun beurt hebben gewacht.

Wat ooit een curiositeit was in de beleggingswereld, ontwikkelt zich in rap tempo tot volwaardig alternatief voor klassieke fondsen. Zelfs traditionele huizen als Columbia Threadneedle en M&G stappen nu in actieve ETF’s. Zij lanceren strategieën die de analytische diepgang van actief beheer combineren met de efficiëntie van ETF’s. De scheidslijn tussen beide werelden vervaagt.