Wouter Weijand

Goedemorgen, mevrouw Lagarde, fijn dat u me even te woord wilt staan in deze spannende tijden. Ik las over uw groene doelstellingen en dat u wilde stoppen met het opkopen van ‘bruine’ obligaties. Een duurzame bedrijfsvoering helpt bij het beheersen van kredietrisico’s, dat begrijp ik.

Han de Jong en Wouter Weijand - oud-collega’s bij ABN Amro - zijn het oneens over de vraag wie nu de pijn van deze crisis moet dragen. Weijand vindt dat bedrijven te veel risico’s hebben genomen en nu moeten accepteren dat staatssteun niet gratis is. De Jong vindt dat de overheid door onachtzaamheid juist schuld treft. Weijand reageert.

Eigenlijk stond er ‘communistisch’ voor die heilstaat, maar dat ging me iets te ver. Ergens tussen 2000 en 2005 werd ik door mijn excentrieke Engelse ceo ‘communist’ genoemd: ik had immers als enige een baard en pleitte bovendien voor een meer egalitaire verdeling van de bonussen.

Risk management vinden we in Nederland heel belangrijk. Vooral als het gaat over schulden en verplichtingen. Pensioenfondsen weten daar alles van, maar onze centrale bank is natuurlijk de moeder en hoeder van alle risk managers.

Jarenlang zat de bankier in het verdomhoekje, het afvoerputje van alle mogelijke schoonmoeders. Of je wel of niet wilde, deugen kon je immers nooit. Na alle Libor debacles en Forex schandalen kon je (zeker in Nederland) nooit meer de man in bonus worden. Je leek definitief afgeserveerd.

…Laten we onze herinneringen dan niet laten overschaduwen door zijn financiële waaghalzerij, maar door zijn baanbrekende vernieuwingen. Zijn bijdrage aan de omwenteling in de auto-industrie, aan ons denken over leefklimaat in grote steden, over emissievrij rijden en over CO2-reductie is van blijvende betekenis.

Afgelopen zaterdag vond de finale voorronde plaats voor de Europese verkiezingen van 23 mei a.s. En wat was het spannend! Zou onze Spitzenkandidat het gaan redden? Hij Timmerde immers al lange tijd flink aan de weg. Tour ja of tournee, wie zal het zeggen? Niemand?

Protesten tegen langer werken, China sluipt de zuidkant van de EU in, de gele hesjes, de anti-immigratiebewegingen, de opkomst van populistische partijen en een overspannen huizenmarkt….wat hebben die in vredesnaam met elkaar te maken? It is the euro, stupid!

Wie zou ‘m geven? Dat was de centrale vraag tijdens het laatste Europese topberaad. Eigenlijk stonden er maar 2 punten op de agenda: de immigrant en de intrigant. Over het eerste punt werd men het al snel eens: we doen gewoon of we een oplossing hebben, dan kunnen we dat punt even parkeren. Heerlijk. Gewoon een fopspeen, waaraan iedereen mag sabbelen.

Duurzaam? Ja, maar het moet wel zoveel mogelijk opleveren, is de typisch Nederlandse benadering. Mede onder druk van markt en media wordt beleggen echter toch steeds verantwoorder.