Wouter Weijand

Zoals vrijwel iedereen hebben ook wij ons manmoedig door Mifid II heengeslagen. Het is een rijstebrijberg aan documenten, procedures en voorschriften geworden.

Al meer dan een jaar viert het Verenigd Koninkrijk feest vanwege het Brexit vooruitzicht. Het is u allen natuurlijk welbekend hoeveel aantrekkingskracht het VK heeft gekregen sinds dat beroemde referendum.

Tot dusver was Macaron’s optreden een heerlijk stukje gebakken lucht. Het Franse volk genoot van dit knap uitziende stuk patisserie. Het herkende veel van haar glorieuze verleden, waarbij staatssteun en nationalisatie panklare oplossingen waren voor concurrentieproblemen.

Het was in het Rosarium, zowat m’n achtertuin, dat we een presentatie kregen over een nieuw Private Debt fonds van een verzekeraar. Men ging de groep professionele beleggers een investment case voorschotelen en Suitsupply had die eer gekregen.

Ooit kreeg ik een schrijfverbod opgelegd als het ging om mijn zorgen over de houdbaarheid van de euro. Dat taboe is inmiddels (14 jaar later) omgebogen in een bijna ‘trending topic’.

We hadden al een glazen plafond en een bonusplafond. Wouter Bos ziet daar graag nog een winstplafond aan toegevoegd, om te beginnen met farmaceuten. Dat is deprimerend nieuws, vooral voor de circa 1 miljoen Nederlanders, die dagelijks anti-depressiva slikken.

Hoe komt het dat het Italiaanse, Portugese en Spaanse bankwezen zo leden en lijden onder ‘non performing loans’ (NPL’s)? In de noordelijke landen betaalt men toch meestal wel gewoon haar bankschuld terug? Kan men dat in het zuiden dan ook niet gewoon doen? Nee, dat gaat niet.

Je staat bij de uitcheckbalie van je hotel in Tokio. De vakantie was geweldig geweest en nu moest je nog even afrekenen. De huurauto had echter al beslag gelegd op een deel van je creditcardtegoed en nu stond je dus droog.

Als het kalf verdronken is, dan dempen we de put met eindeloze stress-tests. Er is immers iets vreselijks gebeurd, dat mag niet nog een keer, dus laten we een ‘verhoogde dijkbewaking’ instellen, of zoiets, of in elk geval ernstig kijken als ons naar de kans op een volgende crisis wordt gevraagd.

Wat zou er gebeuren als een aantal Duitse vakantiedagen niet in juli, maar in augustus valt? Zodat één van de grootste bijdragen aan de industriële productie, te weten de Volkswagenfabrieken in Wolfsburg, net even in een andere maand minder produceert?