Wouter Weijand

Het zal je maar gebeuren: je bent de enige winstgevende tak van een Franse boom, maar jij wordt steeds verder gesnoeid en afgeklemd.

U kent ze wel, die kleine, verplichte advertenties van financiële instellingen als er iets verandert in hun fondsvoorwaarden. Ik lees ze niet vaak, maar toevallig viel mijn oog op het woord ‘iShares’.

“There is a hole in my bucket” en nu lopen onze markten leeg en het komt allemaal door dat getaper in de VS, zo klaagde menig emerging market-vertegenwoordiger tijdens de Jackson Hole-conferentie vorig weekend.

‘Kijk’, zei de Australische econoom, die zijn baan bij de Centrale Bank had ingeruild voor een veel lucratievere functie bij een investment bank. ‘Dit is de metrolijn van miljoenenstad Chengdu in China.’

Zag u de rentestijging van de laatste weken? Hoe kan dat nou? Die obligatiemarkt ging net zo lekker. En ineens doet die geldmarkt ook zo raar. Terwijl vrijwel alle centrale bankiers ons al tijden verzekeren, dat ze hun relaxte monetaire beleid nog jaren zullen volhouden, toch?

Dezer dagen werd weer eens duidelijk hoe consistent en vasthoudend onze vastgoedsector is: na de vastgoedfraude, de mega-rechtzaak en een heus theaterstuk deed ook SNS nog eens een duit in het zakje (grapje).

Er gebeuren tegenwoordig zulke erge dingen, dat ik er bijna ontroerd door zou raken. Om te beginnen de transactietaks, ook wel Tobin tax genoemd.

Misschien wist u het nog niet, maar mijn vrouw Hilde is een hele actieve, tamelijk briljante hedgefondsmanager in aandelen.

We hebben al vele hypes gekend de laatste jaren: eigenlijk is bijna alles wel voorbij gekomen.

Het meest indrukwekkende van deze memorabele maand augustus was toch wel de griezelige snelheid, waarin vrijwel alle analisten en commentatoren elkaar napraatten en in een collectieve depressie hoopten te storten.