Wouter Weijand

We hebben al vele hypes gekend de laatste jaren: eigenlijk is bijna alles wel voorbij gekomen.

Het meest indrukwekkende van deze memorabele maand augustus was toch wel de griezelige snelheid, waarin vrijwel alle analisten en commentatoren elkaar napraatten en in een collectieve depressie hoopten te storten.

Ik ben in Noorwegen. Er stopte een bus en nu is het hotel vol met seniore Noren. Rustige, bescheiden mensen zonder poeha. In stilte op weg naar de overdonderende natuur, naar de Lofoten.

We zitten weer in de lift. Alarmfase vijf van onze pensioenfondsen is net opgeheven, want onze dekkingsgraden zijn net het vriespunt gepasseerd. Niet dat we er meteen warmpjes bij zitten, maar we hoeven deze maand onze pensioenen niet (verder) af te stempelen. 

‘Alle Menschen werden Brüder’ en Noord-Europa, vooral Duitsland, vergeeft de rest haar zonden. In een collectieve bail-out smelten de huishoudboekjes van alle euro-landen samen en de besluitvorming daarover komt bij het collectief te liggen?

Precies, dat snapte u al meteen, dat is de Grootste Gemiddeld Gewogen Gek index. Waar komt dat nou weer vandaan, zult u zeggen? Dat zal ik u even uitleggen.

Er zijn allerlei redenen om tegen koersstijgingen van aandelen te zijn. Allereerst past het in het geheel niet in het huidige negatieve sentiment.

Valuta’s maken vaak onverwachte bewegingen. Begrijpelijk dat het afdekken van valuta’s naar de euro bij zowel beleggingsfondsen als pensioenfondsen een flinke vlucht onderging.

Het was afgelopen vrijdag een heel ontspannen dag voor ons pensioenfonds Dek m’n Graadje.

Hij was ten dode opgeschreven, onze munt. Larry Summers, oud Fed gouverneur schreef het al bij de start van onze Europese munt: zonder Federale staat en zonder Federale begroting zal het niet lukken om de boel bij elkaar te houden.