Wouter Weijand

Laat ik niet te lang stilstaan bij het naderende einde van dit fijne experiment. Nog een tijdje zullen we nog flink wat miljarden over de balk smijten om het zaakje te rekken, maar daarna zal ons Europese muntje zich definitief gaan strekken…

Allereerst spreken we met elkaar af, dat we elkaar nooit financieel zullen redden. Totdat het echt nodig is natuurlijk.

In de discussie tussen actief en passief beheer wordt vaak over het hoofd gezien op wat voor indices trackers veelal zijn gestoeld.

Wat doe je als nooit aan de EMU voorwaarden hebt voldaan, de boeken fleste en op te grote voet leefde?

Het zit de Engelsen ook niet mee. Hebben ze net de grootste verwatering uit hun bankgeschiedenis meegemaakt, loopt ook hun land nog onder.

Nu de aandelen van het ministerie van Verzekeringen straks vast in buitenlandse handen zullen overgaan, begin ik steeds meer te voelen voor aandelen van het ministerie van Financiën.

G20 compliant? Ja, bent u dat eigenlijk wel, vragen we menig bankbestuurder. Half lachend, half serieus kijkt men ons aan: hier is men duidelijk nog niet op voorbereid.

Het is natuurlijk even wennen na bijna 25 jaar vrijwel onafgebroken huizenmarkt stijgingen. Maar vooruit, de daling heeft dit jaar serieus ingezet, banken doen weer bijna net zo moeilijk als begin jaren tachtig, kortom, we hebben weer een trend!

Een klein berichtje in de krant: ons spaartegoed is in 6 maanden met 40 miljard euro toegenomen tot 284 miljard euro.

Wat doe je als je een klap in je gezicht krijgt? Of met een grote tegenvaller te maken krijgt? Troost je jezelf dan met een verwennerij of kruip je in je schulp en wacht je op betere tijden?