Opinie

Na het dramatisch verlopen beleggingsjaar 2008, met teleurstellende resultaten van veel actieve fondsmanagers, is de discussie over de toegevoegde waarde van actief beheer opnieuw opgelaaid.

Waarom zijn zoveel beleggingsfondsen toch naar Luxemburg verhuisd de laatste jaren? Is dat land nu echt zoveel aantrekkelijker dan Nederland?

Halverwege mei maken financiële instellingen weer bijna 20 procent van de wereldindex uit. Het kan verkeren. De koersen van banken bereikten eind maart hun dieptepunt, nationalisatie was ‘just around the corner’. In april sloeg de paniek bij beleggers toe paniek om te kopen wel te verstaan.

De marktontwikkelingen van het afgelopen jaar hebben gehakt gemaakt van het begrip risicospreiding. Want in welke beleggingscategorie je ook je geld had zitten, het ging maar één kant op: naar beneden. Is daarmee de diversificatie (ook wel asset allocatie) ten dode opgeschreven?

De kapitaalmarkt is een wonderbaarlijk systeem. Het biedt ons de mogelijkheid om koopkracht door de tijd te verplaatsen. Door ons geld op een spaarrekening te zetten, of te beleggen in aandelen of beleggingsfondsen kunnen we in de toekomst consumeren zonder ervoor te hoeven werken.

Nu de economische indicatoren weer wat positiever worden, zal de vraag naar grondstoffen naar verwachting toenemen en de prijzen stijgen. Naast aandelen is dit dan ook een aantrekkelijke beleggingscategorie. Echter, beleggen in grondstoffen is fundamenteel anders dan beleggen in aandelen.

Het valt niet te ontkennen: we zijn in een diepe morele crisis beland. Uitkomst van een langdurig proces van liberalisering, deregulering en laisser faire.

Hedgefondsen en private equity fondsen zijn de laatste jaren naar elkaar toegegroeid. Ook mengvormen, de hybride fondsen, deden hun intrede.

Deze maand een stukje huis-tuin-en-keuken technische analyse. De mooie rally vanaf 9 maart heeft ervoor gezorgd dat de meeste aandelenindices al hebben afgerekend met hun middellange termijn dalende trendlijn. In de daggrafieken zijn mooie en vooral sterke uptrends te zien.

De ironie van deze crisis is dat het land dat het meest opzij zette voor later, ook de grootste veer moest laten.