Ieder jaar in mei voltrekt zich in Omaha, Nebraska een voor mij onbegrijpelijk tafereel. Duizenden beleggers vliegen naar een aandeelhoudersvergadering in het hart van de Midwest om zich door een wijze oude man te laten vertellen dat slimme beleggers hun geld beter kunnen besteden dan aan reizen naar aandeelhoudersvergaderingen in het hart van de Midwest.
Dit jaar lijkt dat besef eindelijk te zijn ingedaald bij de aandeelhouders. Het “Woodstock for Capitalists” was opmerkelijk rustig dit weekend. ‘Ik schat in dat er dit jaar de helft minder bezoekers is’, vertelt een belegger die de jaarlijkse tocht aflegt vanuit Europa. ‘De restaurants zijn een stuk leger en ik hoef veel minder lang te wachten op een Uber.’
De verklaring laat zich raden. Warren Buffett, het “Orakel van Omaha”, is sinds januari weg als topman. De aandeelhouders moeten het nu doen met zijn opvolger Greg Abel. De zakelijke Abel is geen volksheld. Hij is, als leider van het bedrijf met meer dan 1000 miljard dollar in beurswaarde, vooral een efficiënte manager. Weg magie.
En juist daarin schuilt de voltooiing van het Buffetianisme. Onder leiding Buffett nam namelijk niet alleen de omvang van Berkshire Hathaway’s portefeuille, maar ook de persoonsverheerlijking mythische proporties aan.
Nu dat onderdeel weg is, kunnen aanhangers weer terug naar de kern van de doctrine, die draait om kosten besparen, emotie vermijden en rationeel alloceren. Onder Abel wordt Berkshire daarmee weer wat het eigenlijk altijd al was: een saaie, goed geleide, uiterst voorzichtige allocatiemachine met een cashberg van ruim 380 miljard en voorlopig weinig haast om daar iets spannends mee te doen.
Berkshire Hathaway was misschien nog nooit zó Buffetiaans.
Overigens kon Warren het niet laten om vanuit de luwte nog een laatste profetische stempel te drukken op het evenement. Tijdens een interview met CNBC op zaterdag, waarin hij aangaf ‘geen religieus type’ te zijn, deelde hij de volgens hem belangrijkste les uit de afgelopen 2000 jaar: aandeelhouders en partners moeten anderen behandelen zoals zij zelf behandeld willen worden, beter bekend als de Gulden Regel. ‘Dat kost je niets’, zei hij.
Sterker nog, het levert waarschijnlijk nog wat op ook. Mensen gedragen zich beter tegenover je, en volgens Buffett is er nauwelijks een goedkoper principe denkbaar met meer rendement.
Dat is inderdaad een waardevolle les. Buffett hoefde er niet eens voor het podium op, en ik hoefde niet naar Omaha. Precies het soort efficiëntie en kostenbewustzijn dat Berkshire Hathaway ook het liefst terugziet in zijn holdings.
Max Severijns is journalist en woont in New York. Hij is correspondent voor Investment Officer. Hij studeerde communicatie en Japans en haalde zijn master Internationale Betrekkingen aan de Universiteit van Milaan.