Han de Jong

We maken barre economische tijden mee. Het is goed je steeds bewust te zijn van de zeer bijzondere karakteristieken van deze recessie, die ik aldus samenvat: de recessie is veroorzaakt door een, hopelijk tijdelijke, externe schok.

Het leven van een columnist is eenzaam. Tenminste, in mijn geval. Hoe het anderen vergaat, weet ik niet. Ik schrijf mijn stukjes voor dit platform, laat ze door twee goede vrienden lezen voor commentaar en als ik dat heb gewogen en naar eigen goeddunken heb verwerkt, stuur ik de tekst naar de redactie.

Al meer dan tien jaar ben ik, doorgaans als onafhankelijke externe deskundige, betrokken bij het beleggingsbeleid van pensioenfondsen en een enkele charitatieve stichting. Maatschappelijk verantwoord beleggen (MVB), ESG, duurzaam beleggen en impact investing (hierna samengevat als MVB) zijn sindsdien steeds nadrukkelijker op de agenda gekomen. Voor mij is het een worsteling en een bron van frustratie.

Af en toe verschijnen artikelen waarin een poging wordt gedaan voor te rekenen wat de coronacrisis-maatregelen van diverse overheden ons allemaal kosten. Vooral de vraag ‘Wie gaat dat betalen?’ is populair.

Een erg handige doe-het-zelf-er ben ik niet. Maar ik hou van een uitdaging en ik vind het leuk om gereedschap te kopen. Dus als mijn vrouw een klus heeft geïdentificeerd ga ik, na enig uitstel, aan de gang. Ik heb door schade en schande geleerd dat ik dan eerst het probleem goed moet analyseren en een plan moet formuleren.

Het Amerikaanse Bureau of Labour Statistics (BLS) rapporteerde vorige week dat de werkgelegenheid in de VS in mei met 2,5 miljoen banen is toegenomen, nadat 20,7 miljoen banen verloren waren gegaan in april.

We zitten in een gezondheidscrisis en in een recessie die dieper is dan enige recessie die we ons kunnen heugen. Terecht trekken overheden en centrale banken alle registers open om de economische schade te beperken.

Vanaf 23 maart zijn aandelenkoersen behoorlijk gestegen. De meningen over het (toekomstige) koersverloop lopen sterk uiteen. Dat is maar goed ook, want voor een functionerende markt heb je kopers en verkopers nodig.

Ik schreef hier vorige week over het besluit van het Duitse Constitutionele Hof om de ECB te dwingen uit te leggen dat ze alle voors en tegens goed heeft afgewogen bij het besluit in 2015 om op grote schaal waardepapier te kopen. Alle heisa komt voort uit het verbod op monetaire financiering van overheden door de ECB zoals dat in het verdrag is vastgelegd.

In een geruchtmakende rechtszaak voor het Duitse constitutionele hof in Karlsruhe hebben Duitse rechters afgelopen week besloten dat de ECB verantwoording moet afleggen over het opkoopprogramma dat in 2015 begon en eind 2018 werd beëindigd. Ik vind het een tragische uitspraak op het meest ongelukkige moment.