Opinie

De mooie zomer is op het moment van schrijven bijna naadloos overgegaan in de herfst. De zomer zagen we een stevige rally in overheidsobligaties, of een daling van de rentes. Maar op het gebied van de aandelenmarkten was het kalm als de Middellandse zee op een windstille dag. Maar dit wil niet zeggen dat er onder het wateroppervlak geen spannende dingen gebeurden.

Het gaat goed met de bewustwording van klimaatverandering bij beleggers. Veel asset managers rapporteren inmiddels de CO2-uitstoot van bedrijven waarin ze beleggen. En ook komt er steeds meer standaardisering in de methodologie van meten waar beleggers en financiers zich aan committeren. Naar mijn oordeel allemaal nog niet snel genoeg, maar het gaat ontegenzeglijk de goede kant op.

Door aan het onlogische concept van kapitaaldekking vast te houden, roepen we de pensioenkortingen over onszelf af. Dat is volstrekt onnodig, zegt pensioenfilosoof Martin ten Cate.

Met die uitspraak bij mijn oratie in 2016 als hoogleraar raakte ik een open zenuw van de pensioensector. De situatie is sindsdien niet verbeterd. Hoe komen we eruit? Om daarop het antwoord te formuleren, neem ik u mee terug in de tijd.

Het voorstel van staatssecretaris Menno Snel van Financiën om de vermogensbelasting aan te passen komt tegemoet aan de kritiek dat het lastig is om in het huidige economische klimaat een rendement van 4 procent te behalen.

Spreiding zorgt voor minder risico. Het is immers een free lunch. Door de negatieve rente moet voor deze lunch nu wel worden betaald. Daardoor krijgt een portefeuille van aandelen en obligaties een hoger risicoprofiel. Binnen obligaties en zelfs binnen aandelen zorgt extreme spreiding eerder voor meer dan voor minder risico’s.

Een oud-Hollandsch gezegde luidt: schoenmaker blijf bij je leest. Maar daar lijkt de overheid zich steeds minder aan te houden. Overheidsinstanties gaan vaker op de stoel van de belegger zitten dan voorheen.

In mijn column van twee weken geleden heb ik beloofd dat ik met ideeën zou komen om de economie weer enigszins geordend te normaliseren. Dat is nogal wat, in een column, maar beloofd is beloofd. Drie opties om de economie weer op de been te helpen.

‘4 procent maak je altijd wel’ - dat was het adagium waarmee staatssecretaris Vermeend het Belastingplan 2001 introduceerde. Het wetsvoorstel was nog koud aangenomen of de beurs ging zwaar onderuit. Tja, kan gebeuren, schrijft vermogensregisseur Thijs van Wensveen in een opiniestuk over de jongste stelselwijziging.