Opinie

Vanuit mijn werkkamer lijkt alles soms wel stil te staan. En dat terwijl we eigenlijk geen tijd te verliezen hebben. Terwijl in Nederland nog steeds gediscussieerd wordt over mondkapjes, staat Europa gelukkig niet stil als het gaat om het behalen van de doelen van Parijs.

Weinig marktwaarnemers die erover praten, maar het volume aan obligaties met een negatieve rente zit wereldwijd weer fors in de lift. Dat kan niet anders dan bepalend zijn voor de markten de komende maanden.

De neergang die de mondiale economie dit jaar doormaakt, is uniek. De mate van economische krimp is nog niet eens ongeëvenaard, maar wel hoe abrupt die zich manifesteerde en hoeveel landen in de wereld tegelijk in een recessie terechtkwamen. Dat zijn wereldrecords.

Vorige week schreef ik hier over de rente. Ik haalde twee papers aan die betoogden dat de rente wel eens nog veel langer, misschien wel ‘altijd’ heel laag zal blijven. Daarbij moedigde ik beleggers en pensioenfondsbestuurders aan na te denken over wat dat betekent. Graag wil ik daar zelf ook over brainstormen.

Vorige week schreef ik hier over de rente. Ik haalde twee papers aan die betoogden dat de rente wel eens nog veel langer, misschien wel ‘altijd’ heel laag zal blijven. Daarbij moedigde ik beleggers en pensioenfondsbestuurders aan na te denken over wat dat betekent. Graag wil ik daar zelf ook over brainstormen.

De Europese banken, die zo belangrijk zijn voor de prestaties van de Europese large cap indices, zitten volledig in het slop. Ze wegen zwaar op een verder herstel van de Europese indices, die te weinig ‘asset light’ business modellen hebben. Zit er een herstel in het verschiet?

Beleggingsadvies staat al enige tijd onder druk. Niet in de laatste plaats als gevolg van toenemende wet- & regelgeving. Aanvullende Europese verplichtingen om duurzaamheidsrisico’s te integreren in het beleggingsadviesproces en de intake van duurzaamheidsvoorkeuren van de klant maken het er voor de beleggingsadviseur niet makkelijker op.

Soms lees je iets en denk je ‘verrek, dat ik daar nooit aan heb gedacht, het is zo simpel’. Dat overkwam mij toen ik vorige week een artikel las in The Economist. Daarin werd betoogd dat de huidige combinatie van economisch pessimisme - op korte termijn gedreven door Covid-19 en op langere termijn door de teleurstellende productiviteitsgroei - en een tamelijk sterke aandelenmarkt niet zo paradoxaal is als het lijkt.

The loser standing small… En ook op de beurzen mag je dat letterlijk nemen. De concentratie van de winnaars in de indices is nog nooit zo groot geweest. Na een correctie van meer dan 10 procent zou je kunnen denken dat technologie out is. Maar schijn bedriegt.

Langetermijnrentevoeten bevinden zich momenteel op erg lage niveaus. Dat is geen grote verrassing. Het rendement op een Amerikaanse tienjarige overheidsobligatie is van 10,1 procent in 1980 gedaald tot 2,4 procent in 2017. In vergelijking, het dividendrendement van de S&P 500 daalde, over die periode, slechts met 3,7 procent.