Opinie

De coronacrisis heeft de financiële markten hard geraakt. Zowel de snelheid van de daling als de dagelijkse koersuitslagen hebben we eerder in 2008, 1987 of zelfs 1929 niet gezien. Het coronavirus zorgt dan ook voor een giftige mix: een dodelijk virus dat zich snel wereldwijd verspreidt, aanvankelijke onderschatting van de situatie door wereldleiders, lockdowns in alle landen waar het opdook en daar bovenop een oliecrisis op gebied van productie en opslag.

Ik schreef hier vorige week over het besluit van het Duitse Constitutionele Hof om de ECB te dwingen uit te leggen dat ze alle voors en tegens goed heeft afgewogen bij het besluit in 2015 om op grote schaal waardepapier te kopen. Alle heisa komt voort uit het verbod op monetaire financiering van overheden door de ECB zoals dat in het verdrag is vastgelegd.

In de vermogensbeheersector moet net als in iedere sector regelmatig gekeken worden naar het businessmodel. Hoe creëert zij waarde voor haar klanten en is dat bestendig? Zijn de fees en fee modellen nog steeds te handhaven? Hoe kan het efficiënter en tegen lagere kosten?

Wie zal de schuld betalen? Zelfs in deze donkere tijden is deze oproep tot realisme niet zo ongerijmd als je wel zou denken. Want de schuldgraad van de lidstaten is op enkele maanden tijd helemaal ontspoord. Van de exitstrategie die wordt toegepast bij de bevolking tot de exitstrategie van de schuld: de ongerustheid is dezelfde, schrijft Nicolas Forest, CIO Fixed Income bij Candriam, in een opiniebijdrage voor Investment Officer.

As the Coronavirus pandemic ravaged the globe in recent months, the US dollar and gold have been in the spotlight, reaching multi-year highs in price. Both are safe-haven assets, meaning that they are typically sought after by investors during turbulent times.

In een geruchtmakende rechtszaak voor het Duitse constitutionele hof in Karlsruhe hebben Duitse rechters afgelopen week besloten dat de ECB verantwoording moet afleggen over het opkoopprogramma dat in 2015 begon en eind 2018 werd beëindigd. Ik vind het een tragische uitspraak op het meest ongelukkige moment.

Na zeven weken Lock down en thuiswerken hebben we allemaal te maken met ups en downs. Aan de ene kant is het best leuk om vaker met je gezin te kunnen lunchen en makkelijker om tussen de werkzaamheden door een klein rondje te kunnen fietsen. Maar daar staat tegenover dat vrienden en familieleden worden gemist en huiselijke stress af en toe een kookpunt bereikt. 

Vorig week schreef Han Dieperink op Fondsnieuws een column over optimisten en pessimisten. Ik kon me er goed in vinden, met dien verstande dat je niet altijd in hetzelfde hokje hoeft te zitten. Jezelf een realist noemen voegt niet zoveel toe.

De economische wetenschap en ook de beleggingswereld zijn zich de laatste decennia steeds meer gaan richten op een mensbeeld dat uitgaat van een rationele, calculerende, egoïstische ‘homo economicus’. Veel economische modellen zijn daar inmiddels op gebaseerd.

In 2018 is de aangepaste Europese beleggingsrichtlijn Mifid II geïmplementeerd. Diverse nieuwe verplichtingen moeten binnen de beleggingssector ervoor zorgen dat beleggers nog beter geïnformeerd en gewaarschuwd worden, stelt hoogleraar Tom Loonen in een opiniestuk voor Fondsnieuws.