Opinie

Theodor Kockelkoren, bestuurder van de Autoriteit Financiële Markten, deed onlangs bij Newsroom - het gezamenlijke programma van FD en BNR - een pijnlijke bekentenis.

Simpel gesteld bestaan aandelenmarkten uit twee soorten aandelen: goede bedrijven die duur zijn en slechte bedrijven die goedkoop zijn.

Eén van de taken van een fondsanalist is het doornemen van jaarverslagen van beleggingsfondsen.

De belangrijkste ontwikkeling in financiële markten van de afgelopen maanden is zonder enige twijfel het nieuwe monetaire beleid van Japan en als gevolg de scherpe depreciatie van de yen.

De laatste tijd gedragen beleggers in Europese aandelen zich als zwemmers die zonder zwemvest het water niet in durven. Ze tonen een sterke voorkeur voor ‘veilige’ wereldmerken in defensieve sectoren. Als gevolg daarvan zijn de koersen van deze aandelen gestegen tot een niveau dat doet denken aan de ‘Nifty Fifty’-hype van begin jaren zeventig. Worden veilige aandelen niet te duur?

Waarom is het in Europa zo moeilijk om één munt, de euro, te gebruiken? De Verenigde Staten gebruiken zonder noemenswaardige problemen de dollar. In Europa beleeft de eenheidsmunt een crisis.

Veel fondsen zijn vormgegeven als een commanditaire vennootschap. Beleggers in een cv nemen deel als zogenaamde stille vennoot. De beherend vennoot neemt de beleggingsbeslissingen en vertegenwoordigt de cv naar buiten. De stille vennoot verschaft slechts het kapitaal en is niet aansprakelijk voor schulden van de cv boven het bedrag van zijn inleg.

Het was met de naïviteit van de starter dat wij op 28 augustus 2008 de website Fondsnieuws lanceerden.

Het is alweer voorbij. De outperformance van opkomende markten.

Behoudende beleggers staan voor een dilemma. Niet alleen sparen maar ook beleggen in staatsobligaties levert weinig op.