Opinie

Begin dit jaar schreef ik dat volgens professoraal onderzoek het renteverschil tussen 3-maands- en 10-jarig staatspapier een betere recessievoorspeller is dan het verschil tussen 2- en 10- jarig papier. Welnu, wanneer we kijken naar dit 3-maands renteverschil, dan zien we het grootste verschil sedert de jaren ‘80, namelijk 1.6 procent. Over gans die lange periode was dit verschil telkens de voorbode van een recessie. 

Je ziet het niet op de balans van de Europese Centrale Bank (ECB) balans maar het is er wel degelijk: goodwill.

De Federal Reserve verhoogde de rente in juni niet. Echter, door nog eens twee extra renteverhogingen voor dit jaar in het nieuwe Dot Plot in te tekenen, moet deze beslissing worden gezien als het (eenmalig) overslaan (skippen) van een nieuwe rentestap. Het is dus zelfs geen pauze als je Powell tijdens de laatste persconferentie mag geloven.

Eind vorig jaar rekenden zo veel mensen op een recessie in 2023 dat de komende recessie met recht de meest verwachte recessie ooit mag worden genoemd. Maar er komt dit jaar helemaal geen recessie.

De recessie wordt namelijk voorkomen door de inverse rentecurve, de Amerikaanse bankencrisis en de desinflatie. Financiële stabiliteit gaat immers altijd boven monetaire stabiliteit, anders is er geen systeem meer om te stabiliseren.

De Amerikaanse centrale bank houdt de pauzeknop van het monetaire beleid (even) ingedrukt. Naar alle waarschijnlijkheid slechts tot eind juli, wanneer een volgende hike met een kwart procent in de steigers wordt gezet.

In tegenstelling tot de ECB heeft de Amerikaanse Federal Reserve een ‘duaal mandaat’. Zij moet niet alleen prijsstabiliteit bewerkstelligen en handhaven, maar ook maximale werkgelegenheid. Die twee doelstellingen kunnen met elkaar op gespannen voet verkeren.

Fed-baas Powell legde het vorige week weer eens helder uit toen hij werd ondervraagd in het Congres. Het bereiken van prijsstabiliteit heeft momenteel prioriteit, want maximale werkgelegenheid is op dit moment gerealiseerd.

Terwijl het Nederlandse kabinet vooral bezig is om zichzelf en de regeringscoalitie overeind te houden, stapelen de vraagstukken omtrent de Nederlandse economie zich op. En dan is asielmigratie, één van de grote struikelblokken in de huidige politieke constellatie, echt niet het grootste vraagstuk.

Het coalitieakkoord van vorig jaar laat met veel toekomstgerichte woorden, maar zonder beleidsinvulling, ook enig besef zien van welke vraagstukken wel echt belangrijk zijn. Die raken veelal de kern van de Nederlandse economische structuur. 

Vaak zien we sociale media een leuke beursgrafiek tevoorschijn met veel lijntjes, streepjes,… om zo de trend van de aandelenkoersen te voorspellen. De termen die daarbij worden gebruikt, spreken ook tot de verbeelding: “schouderformatie”, “kandelaar” of een “Ichimoku Wolk”. In de financiële wereld heet dit Technische Analyse. 

Het goede nieuws is: er is in de laatste tien jaar veel gebeurd: alle pensioenfondsen zijn nu bewust van de noodzaak om ‘iets te doen met duurzaamheid’ en hebben een ESG-beleid opgesteld, waar typisch ook een paar thema’s of sustainable development goals worden gekozen. 

De Federal Reserve verhoogde de rente in juni niet. Echter, door nog eens twee extra renteverhogingen voor dit jaar in het nieuwe Dot Plot in te tekenen, moet deze beslissing worden gezien als het (eenmalig) overslaan (skippen) van een nieuwe rentestap. Het is dus zelfs geen pauze als je Powell tijdens de laatste persconferentie mag geloven.