Beleggers in evergreenfondsen wisten blijkbaar toch niet zo goed waar ze aan begonnen, toen ze hun geld toevertrouwden aan deze ‘semi-liquide’ vehikels die beleggen in private markten. Na Blue Owl kregen vorige week nog twee grote private-creditfondsen (van Blackstone en Blackrock) te maken met een overdaad aan terugkoopverzoeken.
Beleggingen in private markten ‘democratiseerden’ de afgelopen jaren, op grond van de belofte dat de mooie rendementen die institutionele beleggers daarmee behaalden, ook beschikbaar zouden komen voor particuliere beleggers. Meerdere private banken, family offices en vermogensbeheerders in de Benelux timmerden op dat front de afgelopen twee jaar flink aan de weg. Daarbij maken ze vaak gebruik van evergreenfondsen, vehikels die zich onderscheiden door onder meer lagere instapbedragen dan de traditionele closed-end-fondsen. Ze noemen zichzelf ‘semi-liquide’.
Die eigenschap staat centraal in de ‘evergreenrun’ die de afgelopen weken grote Amerikaanse assetmanagers trof. Private-creditfondsen van achtereenvolgens Blue Owl, Blackstone en Blackrock kregen zoveel terugkoopverzoeken dat ze daar volgens de eigen fondsregels niet aan konden voldoen. Die regels komen erop neer dat per kwartaal maximaal 5 procent van het aandelenkapitaal kan worden teruggekocht. Dat was echter niet voldoende voor de beleggers in het HPS Corporate Lending Fund (HLEND) van Blackrock: van dit fonds - fair value eind januari 25,6 miljard dollar - wilde dit eerste kwartaal 9,3 procent van de aandeelhouders eruit. Helaas, zo maakte het fonds bekend, alleen de eerste 5 procentpunt die zich aanmeldt, krijgt zijn geld terug. Andere beleggers mogen het in het tweede kwartaal van 2026 nog eens proberen.
Blackrock was de derde grote assetmanager die dit overkwam, nadat enkele dagen eerder bekend was geworden dat beleggers in private-creditfondsen van Blue Owl en van Blackstone de pijp aan Maarten wilde geven. Blue Owl hield net als Blackrock het loket gesloten na uitbetaling van de limiet van 5 procent, maar Blackstone liet weten wel te kunnen voldoen aan alle terugkoopverzoeken. Het ging om ongeveer 7,5 procent van het aandelenkapitaal. Dat voorkwam niet dat (ook) Blackstone het zwaar te verduren kreeg op de beurs. Daar lagen assetmanagers met grote private-creditfondsen overigens al langer onder vuur. Ze verloren tezamen de afgelopen maand tientallen miljarden aan beurswaarde.
Koersdalingen bij grote Amerikaanse assetmanagers
‘Per definitie níet liquide’
Crisis in de private-creditmarkt dus? Toezichthouders en marktkenners waarschuwen immers al langer voor overcapaciteit in private leningen- en aandelenfondsen? Koen Ronda, hoofd private markten van IBS Capital Allies, dat ongeveer 6 miljard euro voor klanten beheert, verwerpt die suggestie. ‘Dit kon je zien aankomen. Dit is geen brede crisis in private credit, dit is een crisis voor dit type beleggingsfonds. En terecht, want doorlopende liquiditeit aanbieden in private markten is sowieso een slecht idee. Beleggingen in private markten zijn namelijk per definitie juist niet liquide. Het hele punt van privaat beleggen is dat bedrijven en fondsmanagers de tijd krijgen om hun groei te realiseren. Met het oog daarop wil je beleggers trekken die hun geld vijf tot tien jaar in een fonds kunnen laten zitten.’
De ‘semi-liquiditeit’ die evergreenfondsen aanbieden noemt Ronda ‘fantoomliquiditeit’. ‘De beheerder moet allerlei kunstgrepen uithalen om aan terugkoopverzoeken te voldoen en dat kan nooit goed zijn voor het totale rendement en ook niet voor de bedrijven waarin wordt belegd of waaraan wordt uitgeleend. In het ergste geval moet je gedwongen verkopen tegen slechte, tussentijdse prijzen. Daar is niemand bij gebaat.’
Dat beleggers van tevoren gewaarschuwd worden voor liquiditeitsplafonds, doet daar volgens Ronda niets aan af. ‘Hen zou duidelijk gemaakt moeten worden dat private markten nu eenmaal níet liquide zijn. Als je kiest voor private markten, kies je voor een langjarig commitment, niet voor een quick fix.’
‘Belangrijke toevoeging’
Michiel Elshof, hoofd private-marktenproducten bij ING, ziet dat anders. ING biedt sinds 2023 diverse evergreenfondsen aan, waaronder een Europees private-creditfonds van Blackstone. De bank heeft de afgelopen dagen de nodige vragen gehad van klanten, aldus Elshof, maar dat heeft niet geleid tot terugkoopverzoeken. ‘Wij zien op dat front nu geen beweging. De meeste van onze klanten zijn juist hun gespreide portefeuille in private markten aan het opbouwen, ze komen van een kleine allocatie. Los daarvan hebben wij ook geen zorgen over de kwaliteit van onze managers. Het waren diverse factoren die bijdroegen aan deze ontwikkelingen in de VS, met bijvoorbeeld twijfels over concentraties in de softwaresector en de impact van AI, gecombineerd met aandacht voor specifieke fondsen van Blue Owl.’
Dat assetmanagers hun beleggers nu moeten ‘teleurstellen’ omdat ze niet meer dan 5 procent per kwartaal aan liquiditeit kunnen bieden, is juist een wezenlijk kenmerk van dit type beleggingen, benadrukt Elshof. ‘Wij zijn er nog steeds van overtuigd dat dit type fondsen een belangrijke toevoeging is aan de mogelijkheden om in private markten te beleggen. Natuurlijk zijn ze gericht op de lange termijn, alleen bieden ze de belegger extra flexibiliteit. Het plafond is er overigens ook voor om de belegger en de beleggingen zelf te beschermen: meer liquiditeit aanbieden zou betekenen dat de kans op gedwongen verkoop van beleggingen groter wordt en dat gaat ten koste van het rendement.’ Geen redenen voor ING om te gaan twijfelen aan dit instrument? ‘Integendeel zelfs’, zegt Elshof, ‘de verschillende soorten fondsen kunnen heel goed naast elkaar bestaan.’